logo biale
Monsignore Guido Marini do ceremoniarzy Diecezji Tarnowskiej!
XII Mistrzostwa LSO w Piłce Nożnej Halowej!
Co to znaczy być ministrantem?
Warsztaty Liturgiczne dla ceremoniarzy!
Dni formacji dla ministrantów nadchodzą!
Serdecznie zapraszamy Cię do podjęcia inicjatywy naszego duszpasterstwa!
Diakonia Modlitwy LSO

kurs PNH diakonia gazetka

kurs PNH

diakonia gazetka

kurs

PNH

diakonia

gazetka

Z życia Kościoła

Niedawno Środą Popielcową rozpoczęliśmy kolejny okres roku liturgicznego - Wielki Post. Jest to okres pokuty, który ma przygotować nas na uroczyste święta Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

wielki post JEzus krzyz

 

W Środę Popielcową posypywaliśmy głowy popiołem na znak żałoby i pokuty. Zwyczaj ten w Kościele Katolickim istnieje od 1091 r., wtedy to też ustalono, by popiół używany w Środę Popielcową pochodził z palm poświęconych w poprzednim roku. W ten dzień obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły, który pozwala tylko na trzy posiłki w ciągu dnia, w tym jeden do syta.

Okres Wielkiego Postu rozpoczyna się w ową Środę Popielcową i trwa do rozpoczęcia Liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek. Przyjmuje się, że Wielki Post ma trwać 40 dni, jednak nie warto sztywno wiązać tego okresu z tą liczbą. Realna długość Wielkiego Postu to 46 dni. Wynika to z tego, że okres ten zawiera w sobie sześć niedziel, które nie są uznawane za dni pokutne. Stąd "dodatkowe" sześć dni Wielkiego Postu. Jednak liturgia niedziel Wielkiego Postu nie jest poza jego nim. Dlatego nie śpiewamy wtedy hymnu "Chwała na wysokości" oraz aklamacji "Alleluja", a kolorem tych dni jest fiolet. Dlaczego więc uznaje się, że Wielki Post powinien trwać równo 40 dni? Liczba tych dni ma być pamiątką czterdziestodniowego postu Chrystusa. kuszenie Pana Jezusa

Post przed Świętami Paschalnymi znany jest już od II wieku. Wtedy to poszczono dwa dni przed owymi Świętami. Na przestrzeni wieków zmieniała się forma postu, mającego na celu jak nalepsze przygotowanie wiernych do obchodów Wielkanocy. Bywało, że trwał on 40 godzin, cały dzień lub tydzień. W końcu wykształciła się obecna forma Wielkiego Postu. Przed Soborem Watykańskim II istniał również okres Przedpościa, który był jakby wprowadzeniem do okresu właściwego postu. O Przedpościu więcej dowiedziecie się z artykułu, który już kiedyś pojawił się na łamach naszego serwisu.

Wielki Post w duchu pokuty, skruchy i skupienia ma przygotować nas do Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. Jest on wyrazem smutku i umartwienia. Wynika to z rozłąki z Chrystusem: Czyż synowie Oblubieńca smucić się mogą, póki z nimi jest Oblubieniec? Aleć przyjdą dni, gdy będzie wzięty od nich Oblubieniec, a wtedy będą pościć (Mt 9, 15).

Warto zwrócić uwagę na to, że Wielki Post ma kilka charakterów. Jednym z nich jest charakter chrzcielny, który wiąże się z tym, że w tym okresie są przygotowywani do Chrztu katechumeni, którzy poprzez katechezy i skrutynia byli prowadzeni do przyjęcia tego sakramentu. Wielki Post można również podzielić na czas pokutny i czas pasyjny. Wiąże się z tym również podział pieśni liturgicznych na ten okres. W czasie pokuty uniżamy się i wyrażamy skruchę przed Panem, w celu zbliżenia się do niego. W pasyjnej części Wielkiego Postu bezpośrednio wspominamy Mękę Pana Jezusa.

W rozpoczętym niedawno nowym okresie liturgicznym mamy do czynienia z kilkoma chrakterystycznymi tylko dla tego okresu nabożeństwami. Są to nabożeństwa Drogi Krzyżowej oraz Gorzkich Żali. Droga Krzyżowa to nabożeństwo mające na celu upamiętnienie, adorację i symboliczne odtworzenie drogi, jaką Jezus pokonał z krzyżem na ramionach. Polega ono na medytacji nad 14 Stacjami Drogi Krzyżowej. Wymaga się do tego 14 krzyży, przy których postawione mogą być obrazy opisujące daną stację. Po odczytaniu kolejnych Stacji, do odpowiedniego krzyża podchodzi krucyferariusz w towarzystwie ceroferariuszy. Następuje wezwanie Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie; po którym uklęka się i odpowiada: Żeś przez Krzyż i Mękę swoją odkupił świat. Następnie w rozważaniu medytuje się daną stację Drogi Krzyżowej.
Gorzkie Żale to nabożeństwo charakterystyczne dla Polski. Odprawiane jest najczęściej przed Najświętszym Sakramentem. Nabożeństwo dzieli się na trzy części, w każdej jest wspominana inna część Męki Pańskiej. Tematy owych części najlepiej opisują Intencje, czytane na początku Gorzkich Żali:
⦁    W pierwszej części będziemy rozważali, co Pan Jezus wycierpiał od modlitwy w Ogrojcu, aż do niesłusznego przed sądem oskarżenia.
⦁    W drugiej części rozmyślania Męki Pańskiej będziemy rozważali, co Pan Jezus wycierpiał od niesłusznego przed sądem oskarżenia aż do okrutnego cierniem ukoronowania.
⦁    W tej ostatniej części będziemy rozważali, co Pan Jezus cierpiał od chwili ukoronowania aż do ciężkiego skonania na krzyżu.

Nabożeństwo Gorzkich Żali zawsze ma tę samą strukturę. Rozpoczyna się wystawieniem Najświęszego Sakramentu, po którym następuje odśpiewanie Pobudki, która jest taka sama w każdej części. Odczytuje się w następnej kolejności Intencję, która wprowadza w temat danej części, jej śpiewów oraz podkreśla w jakiej intencji są one śpiewane. Następnie wykonuje się zmienne w zależności od części Gorzkich Żali śpiewy: Hymn, Lament duszy nad cierpiacym Jezusem, Rozmowa duszy z Matką Bolesną, Któryś za nas cierpiał rany. Na koniec często pojawia się kazanie pasyjne, a wszystko wieńczy błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.

W okresie Wielkiego Postu następują też znaczne zmiany w liturgii tego okresu. Nie śpiewa się wtedy na Mszy św. hymnu Chwała na wysokości, uroczysta aklamacja Alleluja zastąpiona jest aklamacją Chwała Tobie, Królu wieków lub Chwała Tobie, Słowo Boże. Kolorem liturgicznym tego okresu jest fiolet. Zabronione jest także w tym czasie zdobienie świątyń kwiatami. Organy mają w Wielkim Poście służyć jedynie do podtrzymywania śpiewu, a także rzadko odzywają się dzwony. Wyjątkiem od tych zmian, jest IV niedziela Wielkiego Postu, zwana niedzielą Laetare czyli z łacińskiego Wesel się. W tę niedzielę kapłan przywdziewa ornat koloru różowego. W V niedzielę Wielkiego Postu wszystkie krzyże w światyni przysłania się fioletowym lub czarnym materiałem. Pozostają one zasłonięte do Adoracji Krzyża w Wielki Piątek.
Zmieniają się przepisy dotyczące wspomnień dowolnych i obowiązkowych. Obchodzi się je jako tzw. wspomnienia dodatkowe. Oznacza to że w Mszy św. można odmówić kolektę z przypadającego w danym dniu wspomnienia. Środa Popielcowa i niedziele Wielkiego Postu mają pierwszeństwo nawet przed uroczystościami. Jednak dni powszednie Wielkiego Postu maja pierwszeństwo jedynie przed wspomnieniami. Dlatego w przypadające w Wielkim Poście uroczystości (o ile nie wypadają one w niedziele Wielkiego Postu) św. Józefa i Zwiastowania Pańskiego śpiewa się hymn Chwała na wysokości.

 

Źródło: brewiarz.pl

Mikołaj urodził się w Patras w Grecji ok. 270 r. Był jedynym dzieckiem zamożnych rodziców, uproszonym ich gorącymi modłami. Od młodości wyróżniał się nie tylko pobożnością, ale także wrażliwością na niedolę bliźnich. Po śmierci rodziców swoim znacznym majątkiem chętnie dzielił się z potrzebującymi. Miał ułatwić zamążpójście trzem córkom zubożałego szlachcica, podrzucając im skrycie pieniądze. O tym wydarzeniu wspomina Dante w "Boskiej komedii". Wybrany na biskupa miasta Miry (obecnie Demre w południowej Turcji), podbił sobie serca wiernych nie tylko gorliwością pasterską, ale także troskliwością o ich potrzeby materialne. Cuda, które czynił, przysparzały mu jeszcze większej chwały. Kiedy cesarz Konstantyn I Wielki skazał trzech młodzieńców z Miry na karę śmierci za jakieś wykroczenie, nieproporcjonalne do aż tak surowego wyroku, św. Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, by uprosić dla swoich wiernych ułaskawienie.
Kiedy indziej miał swoją modlitwą uratować rybaków od niechybnego utonięcia w czasie gwałtownej burzy. Dlatego odbiera cześć również jako patron marynarzy i rybaków. W czasie zarazy, jaka nawiedziła jego strony, usługiwał zarażonym z narażeniem własnego życia. Podanie głosi, że wskrzesił trzech ludzi, zamordowanych w złości przez hotelarza za to, że nie mogli mu zapłacić należności. Św. Grzegorz I Wielki w żywocie Mikołaja podaje, że w czasie prześladowania, jakie wybuchło za cesarzy Dioklecjana i Maksymiana (pocz. wieku IV), Święty został uwięziony. Uwolnił go dopiero edykt mediolański w roku 313. Biskup Mikołaj uczestniczył także w pierwszym soborze powszechnym w Nicei (325), na którym potępione zostały przez biskupów błędy Ariusza (kwestionującego równość i jedność Osób Trójcy Świętej).
Po długich latach błogosławionych rządów Mikołaj odszedł po nagrodę do Pana 6 grudnia (stało się to między rokiem 345 a 352). Jego ciało zostało pochowane ze czcią w Mirze, gdzie przetrwało do roku 1087. Dnia 9 maja 1087 roku zostało przewiezione do włoskiego miasta Bari. 29 września 1089 roku uroczyście poświęcił jego grobowiec w bazylice wystawionej ku jego czci papież bł. Urban II.

Grekokatolicy i prawosławni dzień św. Mikołaja obchodzą 19 grudnia. Święty Mikołaj jest jednym z ważniejszych świętych chrześcijan wschodnich. Jego podobizna zajmuje ważne miejsce w każdym ikonostasie. Znajduje się wśród głównych ikon. W Kościele wschodnim szczególną uwagę zwraca się na dobroć świętego, o czym świadczą liczne pieśni, w których gości biskup Miry.
Na Wschodzie jego kult rozpowszechnił się od VI stulecia, na Zachodzie - od przeniesienia (1087 r.) jego relikwii do Bari.

Postać Świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu; bednarzy, cukierników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, marynarzy, młynarzy, notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, żeglarzy.

W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa rytu łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m. in.: anioł, anioł z mitrą, chleb, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, trzy jabłka, trzy złote kule na księdze lub w dłoni (posag, jaki według legendy podarował biednym pannom), pastorał, księga, kotwica, sakiewka z pieniędzmi, trzy sakiewki, okręt, worek prezentów.

Miłosierny Boże, wołamy o Twoją łaskę.
Za wstawiennictwem św. Mikołaja, biskupa,
czuwaj nad nami wśród
wszelkich niebezpieczeństw,
abyśmy mogli bez przeszkód
kroczyć drogą wiodącą do zbawienia.
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Ostatnia niedziela października to w Liturgii Kościoła Uroczystość Rocznicy Poświęcenia Własnego Kościoła. Świętujemy dziś jeden z dwóch najważniejszych dni dla każdej świątyni.

kosciol 2

W ciagu roku, każda świątynia obchodzi dwa najważniejsze dla wspólnoty dni - dzień jej patrona oraz rocznicę jej poświęcenia. Pierwszy, zwany uroczystością odpustową można porównać do ludzkich imienin. W dzień patrona danego kościoła można uzykać odpust zupełny, co bardzo podnosi rangę owej uroczystości. Mimo, że dni patronów często wypadają w dni tygodnia, uroczystość jest zazwyczaj przenoszona na najbliższą niedzielę. Umożliwia to wiernym liczne uczestniczenie w święcie miejscowej wspólnoty.

Dzień poświęcenia kościoła można porównać do przyjęcia przez człowieka sakramentu chrztu świętego. Gdy człowiek zostaje ochrzczony, staje się niejako świątynią Boga. Również budynek kościoła, poprzez poświęcenie i namaszczenie staje się świątynią, której nie można wykorzystać do świeckich celów. 

Dzisiejszą uroczystość obchodzą jednak tylko te świątynie, których dokładnej daty poświęcenia nie można ustalić. Dawniej nazywano tę uroczystość kiermaszem. Wiąże się to ze średniowieczną uroczystością wiejską, organizowaną właśnie w dzień poświęcenia świątyni lub w dniu jej patrona.

Parafialna świątynia jest bardzo ważna dla wiernych. Jest ona miejscem, gdzie można spotkać Boga, gdzie od dziecka się do Niego przychodzi. Świątynia, przypomina nam też o stałej obecności Boga w naszym życiu. Budynek, do którego przychodzimy na spotkaniem z Bogiem nazywamy kościołem. Tym samym słowem określamy również wszystkich wierzących w Chrystusa. Przez chrzest zostaliśmy oddani Zbawicielowi. Tak samo budynek kościoła stał się miejscem, w którym zamieszkał Chrystus. Miejscem, w którym otrzymujemy pokarm na życie wieczne, dostępujemy miłosierdzia i karmimy się Słowem Bożym. Jak mówą obrzędy rozpoczęcia budowy kościoła, kościół jest widomym znakiem żywego Kościoła, czyli budowli Bożej, którą oni sami stanowią.

Wyróżniamy dwie formy oddania budowli do celów kultu Bożego: pobłogosławienie i poświęcenie. Pobłogosławienia kościoła udziela się wtedy, gdy wiadome jest, że dana budowla nie będzie przeznaczona do kultu Bożego na stałe (np. zostanie rozebrana po wybudowaniu nowej świątyni, lub została zbudowana z nietrwałych materiałów). 

Poświęcenie, dawniej zwane było konsekracją, jednak dziś terminn ten odnosi się tylko do osób, które oddały swoje życie Bogu. Poświęcenie jest jedną z najbardziej uroczystch form liturgicznych. Przewodniczy jej biskup, który otrzymuje klucze do kościoła. Po otworzeniu drzwi, wchodzi do świątyni jako pierwszy, wprowadzając za sobą wiernych. Podczas uroczystej Mszy św. biskup kropi wodą święconą ołtarz i ściany światyni, a także namaszcze je. ściany biskup namaszcza w czterech lub dwunastu miejsach - tzw. zacheuszkach. W ołtarzu składa się relikwie jakiegoś Męczennika lub innego Świętego. W trakcie obrzędów poświęcenia kościoła następuje również okadzenie budowli oraz nakrycie ołtarza. Kadzidło spala się wpierw na ołtarzu, a poprzez okadzenie wnętrza światyni, budowla staje się miejscem modlitwy. Po nakryciu ołtarza, następuje jego oświetlenie, by następnie oświetlić kościół. Przypomina to, że Chrystus jest "Światłem na oświecenie pogan" , którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała rodzina ludzka.

Dzisiejsza uroczystość jest bardzo ważna dla całego Kościoła. Podkreśla ona rolę zarówno samej budowli, jak i naszą. Jesteśmy przecież ciągłymi budownicznymi Kościoła. Mimo, że nie wznosimy monumentalnych budowli własnymi rękoma, to przez swoją wiarę, postawę i zachowania, budujemy w świecie Kościół Chrystusowy. 

Sromowce Niżne to niewielka, turystyczna miejscowość. Większości kojarzy się głównie ze spływami przełomem Dunajca czy wspaniałym widokiem na Trzy Korony. Jednak 7 października można było zobaczyć tam coś piękniejszego niż jesienny, górski pejzaż. Można było zobaczyć tam rzeszę ludzi odmawiających różaniec. Wszystko za sprawą akcji „Różaniec do granic”.

Już dzisiaj na granicach Polski odbędzie się jedna z największych akcji modlitewnych ostatnich lat "Różaniec do granic". Uczestnicy będą prosic Matkę Bożą o pokój dla naszego kraju oraz całego świata.

rozaniec-do-granic






























"Różaniec do granic" jest odpowiedzią na wezwanie Matki Bożej fatimskiej, która nawoływała do odmawiania tej modlitwy. Jest to związane z setną rocznicą jej objawień oraz dzisiejszym wspomnieniem, gdzie czcimy Maryję jako Królową Różańca. W akcji swój udział zapowiedziało wiele tysięcy ludzi, w tym także znani polscy celebryci: Cezary Pazura, Przemysław Babiarz, Krzysztof Ziemiec oraz Wojciech Modest Amaro. 

Abp Stanisław Gądecki w rozmowie z radiem RMF FM tłumaczył, że modlitwa o pokój jest głównym celem przedsięwzięcia. Wyraził także zadowolenie oraz podziw wobec tak wielkiej skali tego wydarzenia. Dodał także: "Byłoby to na pewno spotkanie po Światowych Dniach Młodzieży drugie pod względem wielkości, a na dodatek także w Europie największe spotkanie modlitewne". 

Uczestnicy akcji najpierw udadzą się do jednego z 320 kościołów stacyjnych, gdzie wysłuchają konferencji, wezmą udział we mszy świętej oraz adoracji Najświętszego Sakramentu. Następnie udadzą się do wyznaczonych stref modlitewnych gdzie będą wspólnie odmawiac różaniec. 

Według zapowiedzi, do akcji mają włączyc się również taternicy, któzy będą modlic się na Giewoncie oraz najwyższym szczycie Polski - Rysach. Swój udział zapowiedziały również porty lotnicze, w tym m.in. z Warszawy, Gdańska, Poznania, Katowic, Wrocławia i Łodzi. Duchową łącznośc z uczestnikami zapowiedzieli także żołnierze stacjonujący w Afganistanie. Świadczy to o ogromnym zasięgu tej inicjatywy, która już sama w sobie jest oddaniem naszego kraju pod opiekę Matce Bożej.

źródło: niezalezna.pl
AO   

micha rafa gabrielPrzeżywamy dziś święto świętych Archaniołów: Michała, Rafała i Gabriela. Do ostatniej reformy kalendarza liturgicznego (która miała miejsce w 1969 roku), każdy z Archaniołów miał oddzielny dzień, w którym wspominano go w liturgii. I tak: św. Michał Archanioł wspominany był 29 września, św. Rafał - 24 października, a św. Gabriel - 24 marca. Obecnie wszyscy trzej czczeni są wspólnie.

sad ostatecznySkupmy się w pierwszej kolejności na św. Michale. Imię Michał z hebrajskiego znaczy "Któż jak Bóg". W tradycji chrześcijańskiej jest on pierwszym i najważniejszym spośród aniołów, obdarzonym przez Boga szczególnym zaufaniem. Jego kult jest w chrześcijaństwie bardzo dawny i żywy. Sięga on drugiego wieku. Z tego powodu, św. Michał Archanioł patronuje wielu kościołom na całym świecie. Również w diecezji tarnowskiej nie brakuje kościołów pod jego wezwaniem. Papież Leon XIII ustanowił specjalną modlitwę, którą kapłani odmawiali z ludem po Mszy Świętej, aby św. Michał opiekował się Kościołem.

 

 

 

michal mszalikMszał niedzielny i świąteczny, 1937Pewnie zastanawiasz się, drogi czytelniku, jaki jest powód nadania takiego a nie innego tytułu temu artykułowi. Przeglądając mszały i mszaliki pochodzące z lat 20. i 30. XX wieku, można natknąć się na ciekawą informację, iż w diecezji tarnowskiej święto świętego Michała Archanioła obchodzone jest jako święto I klasy z oktawą do 6 października. Dlaczego? Oktawa sugerowałaby, iż jest ważnym świętym dla naszej diecezji. Św. Michał Archanioł nie figuruje jednak aktualnie w spisie patronów diecezji. W jednym z brewiarzy można odczytać zapis po łacinie: "Dedykacja św. Michała Archanioła, patrona pierwszorzędnego metropolii lwowskiej i patrona katedry łomżyńskiej". Aby wszystko wyjaśnić, trzeba nam zajrzeć również do schematyzmu, a ten z 1922 roku podaje, że diecezja tarnowska należy do metropolii lwowskiej. Ważny jest rówież fakt, iż w 1925 roku powstaje metropolia krakowska i nasza diecezja zostaje przeniesiona właśnie do niej. Nie mniej jednak, trochę wcześniej zostało utworzone Proprium Poloniæ - zbiór formularzy mszalnych dla Polski, zatwierdzony przez Stolicę Apostolską, a ten uhonorował Księcia Zastępów Anielskich oktawą I klasy. Koniec końców, zostaliśmy przeniesieni do metropolii krakowskiej, ale mimo to nadal obchodziliśmy święto patronalne metropolii lwowskiej.michal mszalik 2Brewiarz, 1938

Św. Michał Archanioł przedstawiany jest w tunice i paliuszu, w szacie władcy, jako wojownik w zbroi. Jego skrzydła są najczęściej białe, a jego atrybutami są globus, krzyż, laska, lanca i miecz. Michał występuje też na obrazach Sądu Ostatecznego, gdzie ma zajmować się ważeniem ludzkich dusz. 

Św. Gabriel w tradycji chrześcijańskiej przedstawiany jest jako ten, który niesie Dobrą Nowinę. W Starym Testamencie ukazuje się Danielowi, w Nowym Testamencie zapowiada Zachariaszowi narodzenie Jana Chrzciciela i zwiastuje także Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego. Był aniołem Świętej Rodziny, przychodził w snach do Józefa, miał pocieszać Jezusa w Ogrójcu, oraz zwaistować zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Jezusa. Do wspominanej reformy kalendarza liturgicznego czczono św. Gabriela 24 marca - czyli w przeddzień uroczystości Zwiastowania. Pius XII ogłosił św. Gabriela patronem telegrafu, telefonu, radia i telewizji. W ikonografii występuje często jako młodzieniec, ze skrzydłami, odziany w tunikę i paliusz lub w szatach liturgicznych. Za atrybut służy mu berło lilia lub gałązka palmy lub oliwki.

O św. Rafale możemy przeczytać w Księdze Tobiasza, iż jest jednym z "siedmiu aniołów stojących w pogotowiu i wchodzących przed majestat Pański". Występuje w tej księdze pod postacią człowieka, towarzyszy i opiekuje się Tobiaszem w drodze z Niniwy do Rega, ratując go z wielu niebezpiecznych przygód. Po hebrajsku, Rafael oznacza "Bóg uleczył". Od VII wieku jest głównym patronem maista Kordoba w Hiszpanii. Św. Rafał Archanioł ukazuje dobroć Opatrzności Bożej, niektórzy dopatrują się w nim prawzoru Anioła Stróża. Jest czczony jako patron aptekarzy, chorych, lekarzy, pielgrzymów, wędrowców. W ikonografii przedstawiany jest jako młodzieniec bez zarostu, w tunice i chalmidzie - typowym stroju anioła, a jego atrybuty to krzyż, laska pielgrzyma, czasem ryba i naczynie.

Według Ojców Kościoła, którzy podzielili zastępy anielskie na chóry, archaniołowie znajdują się w jednym z trzech najniższych chórów anielskich, opiekującym się światem oraz ludźmi i zajmują się sprawami społecznie ważnymi.

 źródła: brewiarz.pl, parafiahajdrowo.blogspot.com, wikimedia.org, zbiory ceremoniarzy diecezji tarnowskiej

ACh

W ubiegły weekend w Limanowej odbyło się kolejne diecezjalne spotkanie młodzieży SYNAJ, będące zarówno kontynuacją polskich ŚDM, jak i przygotowaniem do następnych, które zorganizuje Panama. 

synaj limanowa10Pierwsza część miała miejsce w parku miejskim, gdzie młodzież prowadzona przez scholę uwielbiała Boga, śpiewając i bawiąc się, mimo iż pogoda nie była zbyt sprzyjająca. Swoją konferencję wygłosił także znany rekolekcjonista o. Remigiusz Recław, dyrektor Ośrodka Odnowy w Duchu Świętym z Łodzi. 

Kolejnym punktem programu była msza święta pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego Andrzeja Jeża. Zachęcał on w swojej homilii, by młodzi ludzie podejmowali dzieła ewangelizacyjne, szczególnie w swoim otoczeniu, wśród bliskich i znajomych. Spotkanie zwieńczyła wspólna adoracja i Apel jasnogórski.

  

Galerie zdjęć z tego wydarzenia są dostępne na facebookowych profilach:

https://www.facebook.com/SDMLimanowa/
https://www.facebook.com/Tarnow2016/

AO

o pio

W liturgii dzisiejszego dnia wspominamy św. o. Pio z Pietrelciny, prezbitera i kapucyna (OFMCap), stygmatyka oraz jednego z najpopularniejszych świętych ostatnich lat.

Urodził się w 1887 r, w Pietrelcinie, gdzie mieścił się jego dom rodzinny. Był bardzo religijnym dzieckiem, gdyż już od wczesnych lat, oddawał się praktykom pokutnym oraz spędzał długie godziny na modlitwie i pracy. Doświadczał wizji Jezusa, Maryi oraz własnego Anioła Stróża., tkwiąc w przekonaniu, że jego rówieśnicy doświadczają podobnych widzeń. 

W 1910 r. Francesco Forgione przyjął święcenia prezbiteratu. Po 6 latach został skierowany do klasztoru w San Giovanni Rotondo, gdzie pozostał jużdo końca życia pełniąc posługę nauczyciela oraz przewodnika duchowego.

W 1918 r. św. o. Pio otrzymuje stygmaty, które pozostały na jego ciele przez 50 lat. Doświadczał także psychicznych i fizycznych ataków szatana, który ukazywał mu się często w nocy.

Zmarł 23 września 1968 r., a jego pogrzeb zgromadził blisko 100 tys. osób. Beatyfikacji oraz kanonizacji św. Pio z Pietrelciny dokonał Jan Paweł II.

źródło: wikipedia.pl
AO

 

canthius suchedniDzisiaj, w piątek oraz w sobotę (tj. 20, 22 i 23 dnia miesiąca) wypadają Suche Dni Jesienne. Kościół ustanowił je jako środki ku naszemu doskonaleniu się w cnotach, abyśmy mogli łatwiej dostąpić żywota wiecznego. Tym, którzy chcieliby pogłębić swoją wiedzę na temat Suchych Dni, polecamy artykuł, który pojawił się kiedyś na naszej stronie, a można go zobaczyć tutaj.

Jako ciekawostkę odnośnie Suchych Dni Września warto podać fakt, iż od początku ich obchodzenia, aż do roku 1961, czyli przez blisko 900 lat, obowiązywała ustanowiona przez papieża, św.  Grzegorza VII zasada, która mówiła o tym, że punktem odniesienia dla Suchych Dni Wrześniowych było Święto Podwyższenia Krzyża Świętego obchodzone 14 września. 1 stycznia 1961 roku wszedł w życie kodeks ogłoszony przez papieża, św. Jana XXIII, który postanawiał, że Suche Dni Września będą odbywać się w tygodniu po III niedzieli tego miesiąca. Zapis ten obowiązywał przez dekadę, bowiem po Soborze Watykańskim II sprawę obchodzenia Suchych Dni jak i wyznaczania ich daty pozostawiono ordynariuszom diecezji.

źródła: Kanonicy Regularni św. Jana Kantego, blog "Pod Mitrą"

ACh

Zielonogórsko-Gorzowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Paradyżu i Katolickie Stowarzyszenie uBIBLIJNIEni.pl organizują jubileuszową XXV Edycję Ogólnopolskiego Konkursu Biblijnego dla Ministrantów i Lektorów. Pismo Swiete

Konkurs adresowany jest do ministrantów i lektorów, którzy aktualnie należą do Liturgicznej Służby Ołtarza, a ich wiek nie przekracza 26 lat.

W tym roku uczestników konkursu obowiązuje materiał Księgi Rodzaju, wraz ze wstępem i przypisami. 

W konkursie można wziąć udział indywidualnie, w dwóch kategoriach:

  • szkoła podstawowa i gminazjum;
  • szkoła ponadgimnazjalna i starsi.

Można też uczestniczyć w konkursie jako drużyna licząca od 3 do 5 osób.

Eliminacje diecezjalne odbędą się 10 marca 2018 roku, a ogólnopolski finał będzie mieć miejsce w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu w dniach 18-19 maja 2018 roku. 

Główną nagrodą w konkursie jest pielgrzymka do Ziemii Świętej.

Więcej informacji oraz regulamin konkursu znajduje się w załączonych do artykułu plikach. 

Serdecznie zachęcamy do udziału w konkursie, a wszystkim już teraz życzymy powodzenia. 

 

Informacja_do_diecezji_o_konkursie_biblijnym.doc

Regulamin_Konkursu_Biblijnego_dla_Ministrantów_i_Lektorów.doc

sw wawrzyniecŚwięty Wawrzyniec to nieustraszony męczennik i bohater w obronie wiary. Według tradycji pochodził z Hiszpanii. Jako młodzieniec przybył do Rzymu, gdzie nienagannym życiem zjednał sobie szacunek i powszechne uznanie. W 257 roku, papież Sykstus II wyświęcił go na jednego z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego i powierzył mu dozór nad majątkiem kościelnym i nad ubogimi.

Również w 257 roku, panujący wtedy w Rzymie cesarz Walerian rozpoczął prześladowania chrześcijan, wydając dekret nakazujący zabić wszystkich biskupów, kapłanów i diakonów. Rok później, papież, św. Sykstus przed swą męczeńską śmiercią polecił Wawrzyńcowi rozdzielić zgormadzone pieniądze wśród biednych. Namiestnik rzymski, widząc, że św. Wawrzyniec zarządza majątkiem kościelnym, rozkazał wydać mu wszystkie skarby Kościoła. Święty diakon obiecał mu je pokazać, poprosił jednak o kilka dni na ich zgromadzenie. Gdy czas minął, św. Wawrzyniec pokazał namiestnikowi wszystkie „skarby Kościoła”, lecz nie było to ani złoto, ani srebro. Była to jednak cała biedota Rzymu. Święty miał przy tym powiedzieć: „Oto nasze skarby, nasze perły i drogie kamienie”. Tym czynem, Wawrzyniec zaciągnął na siebie wyrok śmierci. Kazano poddać go wyjątkowym torturom. Wawrzyńca rozciągnięto na żelaznych rusztach i przypiekano w ogniu. Tradycja podaje, że diakon zdobył się jeszcze na słowa: „Widzisz, że ciało moje jest przypieczone, odwróć je teraz na drugą stronę!”.

Dramatyczna śmierć, jaką poniósł święty którego dziś czcimy, rozbudziły w Kościele rzymskim niezwykły kult Wawrzyńca. Uznawany jest za jednego z największych męczenników Rzymu. Cesarz Konstantyn Wielki nad grobem świętego wystawił w 330 roku bazylikę. Imię św. Wawrzyńca włączono do Kanonu Mszy Świętej, Pierwszej Modlitwy Eucharystycznej. Pojawia się ono również w litanii do Wszystkich Świętych.

Święty Wawrzyniec jest czczony jako patron ubogich, piekarzy, bibliotekarzy i kucharzy. Święto obchodzone 10 sierpnia jest również świętem diakonatu. Św. Wawrzyniec przedstawiany jest w dalmatyce. Najczęściej trzyma kratę na której był męczony oraz palmę, która jest symbolem męczeństwa. Może też występować z Ewangelią i krzyżem, a także z torebką, w której trzymał pieniądze rozdawane ubogim.

Źródła: brewiarz.org, dziennikparafialny.pl

ACh

chrystus przemieniony6 sierpnia obchodzimy w Kościele święto Przemienienia Pańskiego. Przeżywamy je na pamiątkę wydarzenia, opisaniego przez trzech z Ewangelistów: Mateusza, Marka i Łukasza. Kilka dni po zapowiedzeniu Swej Męki i Zmartwychwstania, Chrystus zabrał ze sobą na górę Piotra, Jakuba i Jana. Tam dokonao się przemienienie – Pan Jezus modlił się, Jego twarz stała się promieniejąca, a odzienie lśniąco białe. Wtedy uczniom ukazali się Mojżesz i Eliasz, a Jezus rozmawiał z nimi. Święty Piotr zaproponował rozłożenie dla nich trzech namiotów, a z obłoków rozszedł się głos Boga Ojca: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”. Słysząc to, uczniowie ze strachem padli na twarze, po czym Chrystus rzekł do nich: „Nie lękajcie się.”

Ewangelie wspominają o wysokiej górze, na której przemienienie miało miejsce, żadna relacja nie wspomina jednak o nazwie tej góry. W tradycji chrześcijańskiej zachowało się, iż góra ta to Tabor, ponieważ była ona wspominana w Starym Testamencie. Wymieniał ją prorok Samuel, mówili o niej także Jeremiasz, Ozeasz oraz autorzy Księgi Psalmów.

W czasie przemienienia, Chrystus okazał się tym, kim jest w swojej naturze i istocie – Synem Bożym. Przemienienie pozwoliło Apostołom zrozumieć, jak mizerne i niepełne są ich wyobrażenia o Bogu. Jezus przemienił się na oczach uczniów, aby w dniach próby ich wiara nie zachwiała się, lecz umocniona tym wydarzeniem, mogła oprzeć się przeciwnościom.

Dla naszej diecezji, Przemienienie Pańskie to wielkie święto wiary. Kult Chrystusa Przemienionego to nieodłączna część wiary większości diecezjan. Szczególnym miejscem kultu jest Bazylika Mniejsza św. Małgorzaty w Nowym Sączu, w której od wielu stuleci znajduje się obraz Chrystusa Przemienionego, słynący licznymi łaskami. O kulcie wizerunku Chrystusa świadczą liczne wota i historyczne wzmianki o potęgującym się ruchu pielgrzymkowym.

Dzisiejszy dzień to dobra okazja, aby na nowo odkrywać oblicze naszego Pana, Jezusa Chrystusa i tak jak Apostołowie utwierdzić się w tym, że jest prawdziwie Synem Bożym.

źródła: brewiarz.pl, pch24.pl, bazylika.org.pl

ACh

sw benedykt11 lipca przypada w Liturgii święto św. Benedykta, opata i patrona Europy. Jego imię, które po łacinie brzmi Benedictus, znaczy Błogosławiony. Jest jednym z ojców Kościoła, uważanym za duchowego ojca wszystkich mnichów Zachodu.

Św. Benedykt z Nursji urodził się około 480 roku w Nursji we Włoszech jako brat bliźniak św. Scholastyki. Ojciec posłał Benedykta do Rzymu, aby tam pobierał nauki, lecz święty przerwał naukę by prowadzić pustelnicze życie w Affile.

Kilka lat później, przeniósł się w góry nieopodal miejscowości Subdiaco. W pewnym momencie zaczęli się gromadzić wokół niego uczniowie, a sam Benedykt założył w okolicy 12 klasztorów. Następnie przeniósł się w ruiny niewielkiej, opuszczonej fortecy na wzgórzu Monte Cassino i w tym miejscu założył opactwo w roku 529. Wspomniana już wcześniej siostra świętego Benedykta - św. Scholastyka - założyła w pobliżu Monte Cassino gałąź żeńską zakonu benedyktynów.

Św. Benedykt jest twórcą Reguły, która stała się podstawą monastycznego życia na Zachodzie. Zaleca w niej roztropność oraz umiar w modlitwie, pracy i wypoczynku. Ukazuje także drogę do doskonałości religijnej poprzez panowanie nad sobą, jak również posłuszeństwo i pokorę. Reguła wywarła wielki wpływ na całe życie klasztorne Europy Zachodniej.

Dewizą świętego było "Ora et labora" - módl się i pracuj. Ze szczególną pieczołowitością strzegł kultu liturgicznego, co pozostało do dni obecnych pięknym dziedzictwem zakonu. Był niesamowitym człowiekiem, posiadał zdolność przepowiadania przeszłości - przepowiedział najazd Longobardów na Monte Cassino.

Św. Benedykt zmarł 21 marca 547 roku, kilka tygodni po śmierci swojej siostry. Pochowano ich razem we wspólnym grobie na Monte Cassino. Kiedy Longobardowie zniszczyli klasztor w roku 587, mnisi benedyktyńscy przenieśli relikwie świętych do Francji, szczątki św. Scholastyki umieścili w Le Mans, a św. Benedykta we Fleur.

Zakon Benedyktynów, którego patronem jest wspominany dziś święty, dotarł również do Polski. Stało się to za sprawą św. Wojciecha, gdyż wraz z nim przybyli z Czech. Założyli wiele klasztorów, a najbardziej znanym opactwem w Polsce jest Tyniec.

W ikonografii św. Benedykt przedstawiany jest w habicie benedyktyńskim, w kukulli, z krzyżem w dłoni. Jego atrybutami są anioł, bicz, hostia, kielich z wężem, księga reguły w ręce, pastorał  i infuła u nóg z napisem "Ausculta fili" - "Synu, bądź posłuszny".

źródła: brewiarz.pl, pinterest.com

ACh

W ubiegłą sobotę, na stadionie PGE Narodowy w Warszawie, już po raz kolejny odbyły się popularne rekolekcje "Jezus na stadionie". Zgromadzonych 35 tys. wiernych uwielbiało Boga w myśl przewodniego hasła spotkania, które brzmiało: "Szczęśliwy naród, który wielbi Boga".

Jezusnastadionie

Rekolekcje poprowadził znany na całym świecie ugandyjski charyzmatyk o. John Bashobora. Wśród zaproszonych gości znalazł się również Marcin Zieliński - lider Wspólnoty Uwielbienia "Głos Pana" ze Skierniewic, który wygłosił dwie konferencje oraz posługiwał modlitwą o uzdrowienie. Organizatorem spotkania "Jezus na stadionie" była diecezja warszawsko - praska na czele z arcybiskupem Henrykiem Hoserem. 

Link do galerii zdjęć z wydarzenia: https://pl.aleteia.org/2017/07/01/jezus-na-stadionie-obszerna-galeria-zdjec/

AO

"Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego". Takimi słowami rozpoczyna się refren oficjalnego hymnu ŚDM w Panamie, które zaplanowano na 2019 rok. Hymn został zaprezentowany w poniedziałek, podczas spotkania modlitewnego "Chleb i Wino". "To będą piękne dni młodzieży. Młodzi mają wiele talentów, trzeba dać im okazję do ich rozwijania!" - mówił do zgromadzonych arcybiskup Panamy José Domingo Ulloa Mendieta.

ŚDM Panama

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hymn "Niech mi się stanie według słowa Twego" skomponował Abdiel Jiménez, panamski katechista i kantor z parafii San Miguelito, absolwent Wydziału Nauk Religijnych Uniwersytetu Santa Maria de la Antigua. Wspólnie z największymi producentami muzycznymi w kraju zaaranżował utwór, który wyróżnił się wśród 56. innych propozycji. Wyboru dokonała specjalna komisja wraz z watykańską Dykasterią ds. Świeckich, Rodziny i Życia. 

Hymn ŚDM, jako główna pieśń największego zgromadzenia młodych na świecie, ma być modlitwą oraz wyrazem całkowitego oddania się woli bożej. Wzorowany na słowach Pisma Świętego utwór, zachęca nas byśmy idąc za przykładem Maryi, przyjęli słowo Pana i głosili je na codzień w naszych środowiskach.  

Link do oficjalnego hymnu ŚDM Panama 2019:
https://www.youtube.com/watch?v=lN6nErqWPuk

źródło: aleteia.pl
AO

Mszal

Zakualizowaliśmy kalendarz dla diecezji polskich znajdujący się na naszej stronie. Kalendarz jest teraz w pełni aktualny oraz zostały uzupełnione braki i poprawione błędy.

Aktualny kalendarz dla diecezji polskich znajduje się na naszej stronie pod linkiem: LINK

Obchodzimy dziś w Kościele na świecie wielką uroczystość – wspominamy w Liturgii Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Kościół umieszcza w jednym dniu uroczystość św. Pawła wraz ze św. Piotrem, aby podkreślić, że obaj Apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie, tam też oddali dla Chrystusa życie i w tym mieście znajdują się również ich sanktuaria oraz relikwie. Za wspominaniem w jeden dzień śś. Piotra i Pawła zaważyła również opinia, która urzymywała się przez wieki, iż obaj ponieśli śmierć męczeńską tego samego dnia. Taki bowiem był bardzo dawny zwyczaj, że święta liturgiczne obchodzono w dniu śmierci męczenników, czy jak ktoś inny powie: w dniu narodzin dla życia wiecznego, nazywanym z łaciny dies natalis.piotr pawel

Dzisiejszy dzień to uczczenie dwóch wielkich świętych, nazywanych Książętami Apostołów, z których jednemu dana jest najwyższa władza w Kościele, a drugiemu łaska i posłannictwo głoszenia Ewangelii między poganami.

Święty Piotr był synem Jony, a bratem Andrzeja. Pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Genezaret. Do około 31 roku był rybakiem w Kafarnaum, a następnie uczniem i Apostołem Jezusa. Losy Piotra opisują Ewangelie oraz Dzieje Apostolskie. Był jednym z najbardziej zaufanych uczniów Chrystusa, przez to również wyróżnionym: wraz z Janem i Jakubem towarzyszyli Mistrzowi podczas Przemienienia na górze Tabor, a we wszystkich katalogach Apostołów wymieniany jest na pierwszym miejscu. Szymon Piotr jako pierwszy uznał Jezusa za Mesjasza. Mimo tego, iż wyparł się Chrystusa trzykrotnie, jak mu to przepowiedział, po swym Zmartwychwstaniu powierzył Piotrowi zwierzchnictwo nad Kościołem : „Paś owce Moje”. Piotr stał się więc pierwszym papieżem. Poniósł męczeńską śmierć w Rzymie przez ukrzyżowanie głową w dół, ponieważ mówił, iż nie jest godzien umrzeć jak Chrystus. Imię Piotr w wielu językach tłumaczy się jako skała, kamień. Przypisuje się mu autorstwo dwóch listów wchodzących do Nowego Testamentu. W ikonografii przedstawiany jest z kluczami, jako ten, który ma klucze do Królestwa Niebieskiego, ale również z atrybutami władzy papieskiej, rybą, sieciami.

Święty Paweł pochodził z Tarsu i początkowo prześladował chrześcijan, lecz pod wpływem wydarzenia w drodze do Damaszku nawrócił się i przyjął chrzest oraz rozpoczął nową erę swego życia: głoszenia Chrystusa. Paweł odbył trzy podróże misyjne. W czasie pierwszej odwiedził Cypr oraz Azję Mniejszą, w czasie drugiej Azję Mniejszą, Macedonię i Grecję, a w czasie trzeciej podróży, jego działalność skupiała się wokół Efezu. Wyruszył do Rzymu jesienią 60 roku. Przebywał tam w areszcie domowym do 63 roku. Później został uwolniony i kontynuował działalność misyjną. Św. Paweł został uwięziony w czasie prześladowania chrześcijan rozpętanego po pożarze Rzymu. Został skazany na śmierć i oddał życie za wiarę poprzez ścięcie w 64 lub 67 roku. Przypisuje się mu autorstwo 13 listów wchodzących w skład Nowego Testamentu. Podstawowym źródłem informacji o Apostole Pogan są Dzieje Apostolskie i oczywiście jego listy. W ikonografii przedstawia się go dzierżącego w ręce miecz.

Apostołowie Piotr i Paweł zostali wyróżnieni w jeszcze jeden sposób – ilekroć kapłan odmawia Pierwszą Modlitwę Eucharystyczną, czyli Kanon Rzymski, a dokładniej Wspomnienie Świętych, wymienia ich jako pierwszych wśród Apostołów i Męczenników.

sw piotr figura

Figura św. Piotra, znajdująca się na Watykanie, jest w dniu dzisiejszym tradycyjnie ubrana w szaty pontyfikalne, aby uczcić pierwszego papieża.

W dniu dzisiejszym można zyskać odpust zupełny za używanie ze czcią jednego z przedmiotów pobożności pobłogosławionego przez papieża lub biskupa, dodając Skład apostolski lub Wyznanie wiary nicejsko-konstantynopolitańskie, recytowane w czasie Mszy Świętej. Odpust można uzyskać również za nawiedzenie kościoła katedralnego lub jednej z bazylik mniejszych i pobożne odmówienie tam Ojcze nasz i Wierzę

źródła: brewiarz.pl, wikimedia.org, Kalendarz liturgiczny diecezji tarnowskiej

ACh

Dziś, 21 czerwca obchodzimy w Kościele wspomnienie św. Alojzego Gonzagi - jednego z patronów LSO. gonzaga

Alojzy urodził się 9 marca 1568 r. Ojciec pragnął by jego syn został sławnym rycerzem, jednak losy Alojzego potoczyły się zupełnie inaczej. Przeżył nawrócenie w bardzo młodym wieku oraz ćwiczył swoją duchowość przez wiele lat. W roku 1585 wstąpił do nowicjatu jezuitów. 

Alojzy poświęcił się pomocy chorym na dżumę. Z tego też powodu zmarł bardzo wcześnie - jako kleryk, bez święceń kapłańskich. 

Więcej o św. Alojzym poczytacie na naszej stronie: LINK

 

Boże, Twórco i Pomnożycielu darów niebiańskich,
Ty zesłałeś Świętemu Alojzemu łaskę niewinności 
i natchnąłeś go duchem pokuty.
Spraw przez jego zasługi, 
abyśmy mogli naśladować jego pokorę. Amen.

 

 

MG

Biskup diecezjalny Andrzej Jeż obchodzi 5. rocznicę objęcia diecezji tarnowskiej. 12 maja 2012 r. decyzją papieża Benedykta XVI został następcą bp Wiktora Skworca, który otrzymał wówczas nominację na arcybiskupa metropolitę katowickiego. 

Bp Andrzej Jeż pochodzi z Limanowej. Tam też ukończył Liceum Ogólnokształcące i zdał egzamin dojrzałości. Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie,
a święceń prezbiteratu udzielił mu abp Jerzy Ablewicz. W latach 1993-1995 pobierał nauki w zakresie homiletyki na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, które ukończył ze stopniem licencjata. Przebywał również na rocznym stypendium na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, a w 2002 r. obronił pracę doktorską
z zakresu teologii dogmatycznej na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. 

Jako wikariusz bp Andrzej Jeż pracował w parafii Krościenko nad Dunajcem oraz w Wierzchosławicach. Był także proboszczem parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Tarnowie oraz w bazylice św. Małgorzaty w Nowym Sączu. Był także ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie. 

W 2009 r. papież Benedtykt XVI mianował go biskupem pomocniczym diecezji tarnowskiej ze stolicą tytularną Tigillava. Biskupem diecezjalnym jest od 15 czerwca 2012 r. kiedy to odbył się jego ingres do bazyliki katedralnej w Tarnowie. 

AO
źródło: wikipedia.pl

bp Jez

procesjaUroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej popularnie zwana Bożym Ciałem to jedno z najważniejszych świąt naszej wiary. Tego dnia oddajemy szczególną cześć Chrystusowi obecnemu w Najświętszym Sakramencie. Dla wierzących, obchód święta to wielka manifestacja i publiczne świadectwo wiary. Ulicami miast kroczą procesje z Najświętszym Sakramentem, aby Jezus, tak jak jest to śpiewane w pieśni eucharystycznej, "Zagrody nasze widzieć przychodził".

Pamiątkę ustanowienia Najświętszego Sakramentu Kościół obchodzi w Wielki Czwartek. Jednak przez to, że Chrystus rozpoczyna swą Mękę, trudno skupić się całkowicie na Eucharystii i dziękczynieniu za ten wielki dar. Z tego też powodu, kościół ustanowił obchód uroczystości Bożego Ciała, przypadający 60 dni po Wielkanocy. Bezpośrednią przyczyną ustanowienia uroczystości były objawienia bł. Julianny z Cornillon. Od 1209 roku miała wizję jasnej tarczy z widoczną ciemną plamą, interpretowaną jako brak wśród świąt kościelnych Święta poświęconego Eucharystii. Pod wpływem tych wizji bp Robert ustanowił w 1246 roku święto Bożego Ciała dla swojej diecezji - Liege. Papież Urban IV w 1264 roku istanowił Boże Ciało Świętem obowiązującym w całym Kościele, a papież Bonifacy IX w 1391 polecił wprowadzić to święto tam, gdzie nie było jeszcze obchodzone. W Polsce obchód Bożego Ciała odbył się po raz pierwszy w 1320 roku, w diecezji krakowskiej.

Teksty litorgiczne Mszy Świętej i Oficjum tego święta opracował św. Tomasz z Akwinu. Wielki doktor Kościoła uczynił to po mistrzowsku. Teksty te są w użyciu po dziś dzień. Najbardziej znany jest hymn Pange lingua (Sław, języku...), a zwłaszcza jego dwie ostatnie zwrotki (Przed tak wielkim Sakramentem). Również śpiew "O zbawcza Hostio" to dzieło Akwinaty. Warto też wspomnieć o jeszcze jednym jego dziele - to średniowieczna sekwencja "Lauda Sion Salvatorem" (Chwal, Sujonie, Zbawiciela). W formie nadzywczajnej rytu rzymskiego jest ona obowiązkowa i śpiewana także w czasie oktawy święta. W formie zwyczajnej, jest nieobowiązkowa i przeznaczona tylko na samą Uroczystość.

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej kojarzymy przede wszystkim z procesjami. Pierwsza wzmianka o procesji w to święto pochodzi z Kolonii z roku 1277. W Polsce spotkamy się z procesjami już w XIV wieku w Płocku i we Wrocławiu. W XVI wieku wprowadzono zwyczaj śpiewania Ewangelii przy czterech, przygotowanych specjalnie na Boże Ciało ołtarzach. Istnieje on do dnia dzisiejszego. Dawnym zwyczajem ludzie przynoszą wianki z ziół do kościołów, by w dni oktawy zostały poświęcone i chroniły od choroby. Również gałązki, którymi przystrojone są ołtarze, lud zabiera do domów po zakończeniu procesji.

Obecnie obchodzimy uroczystość, której nazwa mówi o Ciele i Krwi Chrystusa. Nie zawsze tak było. Przed reformą istniały bowiem dwa obchody: Święto Najświętszego Ciała Chrystusa, obchodzone w czwartek po Niedzieli Trójcy Świętej, oraz Święto Najdroższej Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa, które obchodzono na początku lipca. Reforma liturgiczna Pawła VI z roku 1969 połączyła oba święta. Eucharystia to bowiem Najświętsze Ciało i Krew Pana Jezusa.

źródła: brewiarz.pl, wikipedia.org, milosiedzie-boze.pl

ACh

Antoni Julian Nowowiejski to jeden z największych polskich liturgistów. Znany z dzieła Wykład liturgii Kościoła katolickiego. Urodził się 11 lutego 1858 roku w Lubieni, w województwie świętokrzyskim. Przyszło mu zatem żyć na terenach zaboru rosyjskiego. Rodzice wychowali go na człowieka religijnego, dobrego oraz patriotę i niezłomnego szerzyciela wiary katolickiej. Dziś, 12 czerwca obchodzimy jego wspomnienie. Antoni Julian Nowowiejski

W wieku 15 lat przeprowadził się z rodzicami do Płocka, gdzie wstąpił do seminarium. Naukę kontynuował w Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 10 lipca 1881 r. Jedną z pasji Antoniego była nauka. Jego zamiłowanie do pracy naukowej poskutkowało tym, że został wykładowcą w płockim seminarium. Wykładał tam liturgikę, teologię moralną i łacinę. Później otrzymał goność rektora. Pełnił również funkcję wikariusza generalnego diecezji oraz został uhnorowany godnością kanonika płockiego.

12 czerwca 1908 r. został mianowany biskupem diecezjalnym płockim. Sakrę biskupią otrzymał 6 grudnia tego samego roku, zaś rok później odbył ingres do katedry w Płocku. Okazał się pieczołowitym zarządcą diecezji. 

Rozwinął działalność Akcji Katolickiej, rozbudował płockie seminarium, a także utworzył Niższe Seminarium Duchowne oraz Muzem Diecezjalne. Dużo działał na rzecz uświęcenia społoczeństwa i młodego pokolenia, inwestował chociażby w zakład Anioła Stróża dla dziewcząt. Podczas I wojny światowej założył Unię Misyjną Duchowieństwa, mając na celu troskę o dobro duchowe ludzi dotkniętych nieszczęściami wojennymi.

Jako zwierzchnik diecezji dokonał reformy administracyjnej oraz przykładał dużą wagę do rozwoju szkolnictwa katolickiego. Zwołał także dwa synody - jeden w 1927 r., a drugi w 1938 r. Pasjonował się również historią. Pogłębiał historię Płocka, co zaowocowało wydaniem monografii miasta. W pięćdziesiątą rocznicę kapłaństwa w 1931 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Mościckiego. Uniwesytet Warszawski wyróżnił zaś biskupa tytułem doktora honoris causa. Papież Pius XI uhnorował kapłana godnością arcybiskupa ad personam ze stolicą tytularną w Silyum. 

Po inwazji hitlerowców na Polskę w 1939 r. bp Antoni nie chciał się ukrywać, ani nigdzie uciekać. Pozostał wiernie w swojej diecezji, by być z nią nawet w tak trudnych czasach. W 1940 r. został pojmany i internowany w Słupnie. Był więziony w piwnicy budynku ratusza płockiego, a następnie wywieziony do obozu koncetracyjnego w Działdowie. Mimo swojej pozycji i sędziwego wieku był torturowany, poddawany przemocy fizycznej i psychicznej oraz bity i przesłuchiwany w poniżający sposób. Jak wspominają współwięźniowie biskupa, okupanci urządzili sobie zabawę, w trakcie której zawlekli Antoniego na zabłocony plac, gdzie gonili go tam i z powrotem w celu ośmieszenia. Gdy upadł zerwali mu krzyż, wrzucili do błota i kazali podeptać go biskupowi. Antoni nie zamierzał słuchać rozkazów strażników, zrobił coś, na co potrzeba było ogromnej odwagi - pochylił się i ze czcią ucałował krzyż, na którym wisiał Jezus Chrystus. 

Bł. Antoni Julian Nowowiejski został zamrodowany prawdopodobnie 28 maja 1941 roku. Nie znamy miejsca jego pochówku, ale przypuszcza się, że jest to las w Malinowie. 

13 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym i dołączył do grupy 108 błogosławionych męczenników. 

 

Źródła: pch24.pl; wikipedia.pl

MG

trojca sw

"Tajemnica Trójcy Świętej stanowi centrum tajemnicy wiary i życia chrześcijańskiego. Tylko sam Bóg, objawiając się, może nam pozwolić poznać się jako Ojciec, Syn i Duch Święty."

Katechizm Kościoła Katolickiego (KKK 261)

Obchodzimy dziś, tydzień po Zesłaniu Ducha Świętego, Uroczystość Najświętszej Trójcy. To dzień, w którym chwałę w szczególny sposób obchodzi jeden Bóg, lecz w trzech Osobach Boskich.

Prawda o tajemnicy Trójcy Świętej jest dogmatem naszej wiary. Jest o tyle istotna, że przedstawia Pana Boga, jakim jest sam w sobie. Bóg jest jeden w swojej naturze, ale w trzech osobach, z tym, że każda z Osób jest inna, jedna nie może być drugą. Mają natomiast jedną naturę Bożą, wszystkie przymioty i działania Boże. Różnica między Osobami polega na pochodzeniu: Bóg Ojciec nie pochodzi od nikogo, Syn Bożu pochodzi od Ojca, a Duch Święty pochodzi od miłości Ojca i Syna.

Obchód ku czci Trójcy Świętej jaki znamy z czasów dzisiejszych pochodzi z roku 1334, kiedy to papież Jan XXI ustanowił Uroczystość Trójcy Przenajświętszej dla całego Kościoła.

Dla pogłębienia wśród wiernych nabożeństwa do Najświętszej Trójcy Kościół w swoich modlitwach liturgicznych dodaje: "Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu". Modlitwę tę miał już wprowadzić Sobór Nicejski I w roku 325, a Synod w Narbon w 589 nakazał kapłanom każdy psalm w Liturgii Godzin kończyć właśnie tą modlitwą, co trwa po nasze czasy.
Szczególnym czcicielem Trójcy Świętej był św. Patryk, apostoł Irlandii. Tajemnicę Trójcy miał tłumaczyć obrazem trójlistnej koniczyny.

W dniu dzisiejszym usłyszymy śpiew (lub recytację) pięknego hymnu pochwalnego z przed 1300 lat. Chodzi o prefację o Przenajświętszej Trójcy. O bycie autorem tej prefacji podejrzewa się św. Leona Wielkiego, a sam tekst pojawił się po raz pierwszy w Sakramentarzu gelazjańskim ok. 628/715 roku. Uroczystość Trójcy Świętej to jedyny dzień, w którym można usłyszeć tą prefację w posoborowej liturgii. W Mszy Świętej według Mszału z roku 1962, jest to zaś prefacja obowiązująca we wszystkie niedziele, z wyjątkiem tych, w które przypada inna prefacja świąteczna lub okresowa.

Najświętszej Trójcy wieczną cześć,
Pragniemy z serc gorących nieść,
Strzec wiary ślubujemy,
W niej żyć, umierać chcemy.

źródła: liturgia.pl, brewiarz.pl

ACh

Trzydzieści lat temu, w 1987 r. odbyła się III Pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny. Podczas tego wydarzenia święty papież gościł również w Tarnowie. Papież przybył do naszej diecezji 9 czerwca 1987 roku. Spędził tutaj dwa dni. 

Podczas wizyty, z okna tarnowskiej kurii Jan Paweł II wypowiedział do zgromadzonych w miejscu przebywania papieża następujące słowa:

"Bardzo się cieszę, że jestem w Tarnowie i stoję tu, w tym oknie. W ogóle bardzo się cieszę, że jestem w Tarnowie. Nie macie pojęcia, jak ja zawsze lubiłem jeździć do Tarnowa, do księdza biskupa Ablewicza, i myślałem sobie, czy też ja jeszcze kiedyś pojadę do Tarnowa? I oto jestem. Pan Bóg łaskaw, Matka Boska z Tuchowa i z Limanowej łaskawa. Ksiądz Biskup łaskaw i Wy też. Przyjechałem z Rzymu, żeby Wam tutaj życzyć dobrej nocy”.

W Tarnowie z okazji 30. rocznicy wizyty św. Jana Pawła II odbędą się uroczystości upamiętniające pobyt świętego na ziemiach tarnowskich. 

Możemy również wrócić do tamtego wydarzenia, oglądają poniższy film. Przeżyjmy to jeszcze raz:

 

 

Źródło: radiokrakow.pl

MG

stat4u