logo biale
Serdecznie zapraszamy Cię do podjęcia inicjatywy naszego duszpasterstwa!
Diakonia Modlitwy LSO
Co to znaczy być ministrantem?
Monsignore Guido Marini do ceremoniarzy Diecezji Tarnowskiej!

kurs PNH diakonia gazetka

kurs PNH

diakonia gazetka

kurs

PNH

diakonia

gazetka

Z życia Kościoła

„Słuchać Chrystusa, a następnie Mu służyć”. Takie przesłanie płynie do nas z Ogólnopolskiej pielgrzymki LSO na Święty Krzyż. Słowa papieża Franciszka w homilii przypomniał ks. bp Krzysztof Nitkiewicz. 

pielgrzymka krzyz2

W sobotę na świętym Krzyżu spotkali się ministranci i lektorzy z całego kraju. Uroczystej Eucharystii przewodniczył ks. abp Józef Górzyński, metropolita warmiński, pełniący w Konferencji Episkopatu Polski funkcję przewodniczącego Podkomisji ds. Służby Liturgicznej. 

W uroczystości uczestniczyli także przedstawiciele diecezji tarnowskiej z parafii pw. świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Bystrej. Ministranci, lektorzy, Dziewczęca Służba Maryjna, dzieci, które w tym roku po raz pierwszy przystąpiły do Komunii Świętej ich rodzice i duszpasterze wszyscy oni pielgrzymowali na Święty Krzyż. 

Przybyliśmy do sanktuarium relikwii Krzyża świętego, aby usłyszeć, że „Bóg tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16). Potrzebujemy tej prawdy dla nas samych, aby się zbawić oraz, aby głosić ją innym przez słowa i dobre uczynki, przez miłość – podsumował w homilii ks. bp Krzysztof Nitkiewicz.

Serdecznie dziękujemy ks. Pawłowi Urbaśowi za przesłanie zdjęć wraz z informacją!

Po wielkoczwartkowej Mszy Wieczerzy Pańskiej nadszedł Wielki Piątek. Jest to jeden z dwóch dni w roku, w którym Kościół nie sprawuje Mszy Świętej, a Komunia Święta może zostać udzielona wyłącznie uczestnikom Liturgii Męki Pańskiej lub podczas wizyty w domu chorego. Zgromadzeni dzisiaj po godzinie 15:00, będziemy w szczególny sposób wspominać mękę Chrystusa oraz Jego śmierć na Krzyżu. 

Na imię Jezus niech się zgina każde kolano istot niebieskich,
ziemskich i podziemnych, gdyż Pan stał się posłuszny aż do śmierci,
a była to śmierć krzyżowa;
dlatego Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

Tak brzmi dzisiejsza antyfona na wejście. Ukazuje ona jak poprzez Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa dopełnia się Jego boska moc królowania. Niesie ona również wezwanie dla nas – byśmy wiernie ufali Mu i oddawali należytą cześć.

Tego wezwanie nie podjął się jednak Judasz Iskariota. To właśnie dzisiaj według Ewangelii poszedł on i wydał za 30 srebrników życie Jezusa. Niewinnego człowieka, swojego Boga i Nauczyciela wydaje dla pieniędzy. Od początku jest jednak z Chrystusem nie dlatego, że Mu uwierzył, nie z miłości. Poszedł za Nim dla korzyści materialnych – kierowała nim pycha i egoizm. Mimo, że Jezus już wcześniej zapowiedział zdradę jednego z Dwunastu, dopiero dzisiaj ujawnia, że jest to Judasz. Czyni to poprzez symbol - Ten, który ze Mną rękę zanurza w misie, on Mnie zdradzi (Mt 26, 23). Judasz siedzi przy jednym stole z Jezusem. Myśląc wciąż o zdradzie przebywa z Jezusem jak z przyjacielem. Tak też Jezus go traktuje. Wie On kto Go zdradzi, jak skończy się ta Pascha i jaki los czeka zdrajcę. Mimo to, wybrał Judasza jako jednego z apostołów. Umiłował i ostrzegał też, że pośród umiłowanych mu Dwunastu, jeden jest diabłem.

Zaufanie do Boga to jedyna rzecz jaka umacnia nas i jest w stanie pomóc nam w chwilach trwogi, cierpienia i zwątpienia. Pokładając ufność w Panu możemy czuć się bezpieczni. W takiej właśnie ufności do Ojca, Jezus ofiarował się za nas na krzyżu.  Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym Mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam (Iz 50, 6-7). Pan nie opuszcza nigdy swoich dzieci. Nie możemy o tym zapominać. Nie możemy zapominać o tym, że to od Niego wszystko mamy i od Niego wszystko zależy. W duchu pokory, której zabrakło Judaszowi, a potem Piotrowi wypierającemu się Jezusa, oddajmy się Panu i pokładajmy ufność w Jego ojcowskie miłosierdzie.

W kolejny dzień Wielkiego Tygodnia, przeżywamy z Chrystusem wieczerzę z uczniami. To właśnie podczas tego spotkania Jezus zapowiedział zdradę Judasza i zaparcie się Piotra.

Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale – jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię – dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie (J 13, 33). Takie dramatyczne zdanie kieruje Jezus do Apostołów. Ciągle w pełni świadom tego co Go czeka, ujawnia teraz przy wszystkich Dwunastu, że wśród nich jest zdrajca. Wprawia to ich w zmieszanie i niepewność. Żaden z Apostołów nie spodziewał się, że którykolwiek z nich może zdradzić swojego Rabbi. Jezus jednak od początku wie, że zdrajcą jest Judasz Iskariota i nie waha się mu tego pokazać.

pocalunek Judasza

Ważnym elementem tego wieczoru, jest też zapowiedź zaparcia się Piotra. Opoka, na której będzie zbudowany Kościół obiecuje, że jest gotów za Jezusa oddać życie. Chrystus jednak przepowiada co wydarzy się po pojmaniu Go – Piotr pełny lęku i obaw trzykrotnie zaprze się swojego Mistrza.

Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył. Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną,  utaił mnie w swoim kołczanie (Iz 49, 2). Tak sam Mesjasz jest przedstawiany w proroctwie Izajasza. Przyszedł On faktycznie z ostrzem na ustach, jako strzała skryta w kołczanie, lecz nie po to by niszczyć swoich przeciwników. W miłości do nich odkrywa On ich grzechy, poucza i nawraca. Wszystko robi w duchu ufności i pomocy Bożej. Prorok odsłania również w dzisiejszym pierwszym czytaniu z jakim odzewem spotka się nauczanie Chrystusa: Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły (Iz 49, 4). Bowiem ludzie, których serca były zatwardziałe na Ewangelię nie pozwolili się przemienić, nie nawrócili się. Obrócili się przeciwko Synowi Bożemu, wyszydzili i ukrzyżowali Go.

Dzisiejsza liturgia kładzie również akcent na wielką miłość Boga do ludzi. W antyfonie na Komunię czytamy: Bóg nie oszczędził własnego Syna, lecz wydał Go za nas wszystkich (Rz 8, 32). Trudno pojąć i wyrazić słowem jaka wielka musi to być miłość. Ojciec wydający na śmierć własnego Syna, robiący to z miłości do ludzi. Wielką miłością do ludzi i do samego Ojca pała również Chrystus. Jak głosi dzisiejsza aklamacja: Witaj, nasz Królu, posłuszny woli Ojca, jak cichego baranka na zabicie zaprowadzono Ciebie na ukrzyżowanie – Jezus był Ojcu posłuszny aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

W męce Chrystusowej ciągle towarzyszyła Mu jednak miłość Ojca. Bóg nigdy nie opuścił swojego Syna. Gdy ofiara na krzyżu dokonała się, Ten wyniósł Chrystusa do wiecznej chwały. Wyprowadził swojego Syna z upokorzenia i cierpienia, i wyniósł w chwale zmartwychwstania. Męka Chrystusowa staje się teraz jedyną drogą do zbawienia całego świata, co już przewidział i podsumował prorok Izajasz: To zbyt mało, iż jesteś mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię Cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi (Iz 49, 6).

W Wielkim Tygodniu w liturgii Kościoła przeżywamy wraz z Jezusem Jego ostatnie chwile. Już za moment wydarzy się wszystko, na co Chrystus był przeznaczony od samego początku. Po Niedzieli Palmowej, w którą wspominaliśmy uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, tylko trzy dni dzielą nas od wspomnienia najważniejszych wydarzeń w dziejach świata – męki, śmierci na Krzyżu oraz Zmartwychwstania.

Kościół przeżywa dzisiaj Niedzielę Palmową, czyli Męki Pańskiej. Dzień ten rozpoczyna najbardziej uroczysty czas w ciągu roku liturgicznego – Wielki Tydzień.

niedziela palmowa

Charakterystycznym elementem liturgii dnia dzisiejszego jest poświęcenie palm oraz procesja, w której wiernie niesie się owe poświęcone palmy. Zwyczaj ten obchodzony jest na pamiątkę uroczystego wjazdu Jezusa Chrystusa do Jerozolimy. Jak czytamy w jednej z antyfon na procesję: Dzieci żydowskie uścielały sukniami drogę i głośno wołały: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. Chrystus jako Pan i Władca triumfalnie wkracza do Jerozolimy pośród tłumu ludzi, który entuzjastycznie Go wita. Są to ci sami ludzie, którzy już za sześć dni będą krzyczeć Uwolnij Barabasza! Stąd też procesja z palmami ma taki charakter – uroczysty i triumfalny. Kościół pragnie w ten sposób podkreślić, że Chrystus mimo wszystkich mąk i upokorzeń przez jakie musiał przejść, będzie Królem Wiecznym. Zaznacza się w ten sposób również tajemnica Jego majestatu  - triumf Chrystusa i Jego Ofiara są ze sobą nierozerwalnie połączone. Chrystusowe prawo do panowania nad światem podkreślają antyfony i hymny  przeznaczone na procesję z palmami.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu!
Bo Pan najwyższy i straszliwy *
jest wielkim Królem nad całą ziemią.
On nam poddaje narody *
i ludy rzuca pod nasze stopy.
Ps 47(46)

Kontrastem do uroczystej procesji jest odczytywana dzisiaj Męka Pańska. Kościół pragnie w ten sposób podkreślić, że Ofiara Chrystusowa, Jego śmierć na krzyżu tylko umacnia to prawo i pokazuje, że dzięki Męce Chrystusowej, Jego śmierci i Zmartwychwstaniu otworzyło się dla nas niebo.

W roku pięć tysięcy sto dziewięćdziesiątym dziewiątym od stworzenia

świata, gdy Bóg stworzył na początku niebo i ziemię;

 

W roku  dwa tysiące siedemset pięćdziesiątym dziewiątym po potopie;

 

W roku dwa tysiące piętnastym po narodzeniu Abrahama;

 

W roku tysiąc pięćset dziesiątym po wyprowadzeniu ludu izraelskiego pod

wodzą Mojżesza z niewoli egipskiej;

 

W roku tysiąc trzydziestym drugim od czasu, gdy Dawid został

namaszczony na króla;

 

W sześćdziesiątym piątym tygodniu lat według proroctwa Daniela;

 

W sto dziewięćdziesiątej czwartej olimpiadzie według kalendarza greckiego;

 

W roku  siedemset pięćdziesiątym drugim po założeniu miasta Rzymu;

 

W czterdziestym drugim roku panowania Oktawiana Augusta, gdy na całym świecie pokój zapanował;

 

W szóstym okresie historii świata;

 

Zechciał Jezus Chrystus, Przedwieczny Bóg i Przedwieczny Ojca Syn, uświęcić

świat przez swoje błogosławione przyjście.

Był On poczęty z Ducha Świętego i po upływie dziewięciu miesięcy narodził się

jako człowiek w Betlejem Judzkim z Maryi Panny.

Święcimy narodzenie Pana naszego, Jezusa Chrystusa według ciała.

Słowo przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym

jednak, którzy Je przyjęli, dało Moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym którzy wierzą

w Imię Jego.

A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę,

chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.

 

narodzenie2

W środę, 7 lutego w Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli w Tarnowie odbył się diecezjalny etap Olimpiady Teologii Katolckiej.

Tegoroczny temat olimpiady, z którym musieli zmierzyć się uczesnicy brzmiał "Pokój i nadzieja dla Europy w nauczaniu Benedykta XVI i Franciszka".

W diecezjalnym etapie olimpiady udział wzięły 53 osoby. Uczestnicy w ramach przygotowań do konkursu musieli zapoznać się między innymi z encykliką „Spe salvi” oraz dobrze opanować  Katechizm Kościoła Katolickiego, szczególnie odniesienia dotyczące pokoju i nadziei.

Warto zauważyć, że wysokie miejsca z wyróżnieniem zajęło w olimpiadzie dwóch ceremoniarzy naszej diecezji. Są to Jakub Urbaniak, który zajął 8. miejsce; oraz Karol Litwa, który uplasował się na miejscu szóstym. Obaj pochodzą z Ochotnicy Dolnej i uczęszczają do tej samej szkoły.

Zwycięzcam konkursu zostali: Angelika Kurek z I LO w Dębicy (miejsce 3.), Michał Ryndak z I LO w Tarnowie (miejsce 2.) oraz Karolina Niziołek z I LO w Tarnowie (miejsce 1.).

Zmagania konkursowe wieńczyło słowo bpa Stanisława Salaterskiego oraz wręczenie przez Jego Ekscelencję dyplomów i nagród.

Wszystkim serdecznie gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów w pogłębianiu nauki i teologii Kościoła Katolickiego!

 

Zapraszamy również do obejrzenia zdjęć z tego wydarzenia na stronie Gościa Tarnowskiego: LINK.

Niedawno Środą Popielcową rozpoczęliśmy kolejny okres roku liturgicznego - Wielki Post. Jest to okres pokuty, który ma przygotować nas na uroczyste święta Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

wielki post JEzus krzyz

 

W Środę Popielcową posypywaliśmy głowy popiołem na znak żałoby i pokuty. Zwyczaj ten w Kościele Katolickim istnieje od 1091 r., wtedy to też ustalono, by popiół używany w Środę Popielcową pochodził z palm poświęconych w poprzednim roku. W ten dzień obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły, który pozwala tylko na trzy posiłki w ciągu dnia, w tym jeden do syta.

Okres Wielkiego Postu rozpoczyna się w ową Środę Popielcową i trwa do rozpoczęcia Liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek. Przyjmuje się, że Wielki Post ma trwać 40 dni, jednak nie warto sztywno wiązać tego okresu z tą liczbą. Realna długość Wielkiego Postu to 46 dni. Wynika to z tego, że okres ten zawiera w sobie sześć niedziel, które nie są uznawane za dni pokutne. Stąd "dodatkowe" sześć dni Wielkiego Postu. Jednak liturgia niedziel Wielkiego Postu nie jest wyrana poza ducha tego okresu. Dlatego nie śpiewamy wtedy hymnu "Chwała na wysokości" oraz aklamacji "Alleluja", a kolorem tych dni jest fiolet. Dlaczego więc uznaje się, że Wielki Post powinien trwać równo 40 dni? Liczba tych dni ma być pamiątką czterdziestodniowego postu Chrystusa. kuszenie Pana Jezusa

Post przed Świętami Paschalnymi znany jest już od II wieku. Wtedy to poszczono dwa dni przed owymi Świętami. Na przestrzeni wieków zmieniała się forma postu, mającego na celu jak nalepsze przygotowanie wiernych do obchodów Wielkanocy. Bywało, że trwał on 40 godzin, cały dzień lub tydzień. W końcu wykształciła się obecna forma Wielkiego Postu. Przed Soborem Watykańskim II istniał również okres Przedpościa, który był jakby wprowadzeniem do okresu właściwego postu. O Przedpościu więcej dowiedziecie się z artykułu, który już kiedyś pojawił się na łamach naszego serwisu.

Wielki Post w duchu pokuty, skruchy i skupienia ma przygotować nas do Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. Jest on wyrazem smutku i umartwienia. Wynika to z rozłąki z Chrystusem: Czyż synowie Oblubieńca smucić się mogą, póki z nimi jest Oblubieniec? Aleć przyjdą dni, gdy będzie wzięty od nich Oblubieniec, a wtedy będą pościć (Mt 9, 15).

Warto zwrócić uwagę na to, że Wielki Post ma kilka charakterów. Jednym z nich jest charakter chrzcielny, który wiąże się z tym, że w tym okresie są przygotowywani do Chrztu katechumeni, którzy poprzez katechezy i skrutynia byli prowadzeni do przyjęcia tego sakramentu. Wielki Post można również podzielić na czas pokutny i czas pasyjny. Wiąże się z tym również podział pieśni liturgicznych na ten okres. W czasie pokuty uniżamy się i wyrażamy skruchę przed Panem, w celu zbliżenia się do niego. W pasyjnej części Wielkiego Postu bezpośrednio wspominamy Mękę Pana Jezusa.

W rozpoczętym niedawno nowym okresie liturgicznym mamy do czynienia z kilkoma chrakterystycznymi tylko dla tego okresu nabożeństwami. Są to nabożeństwa Drogi Krzyżowej oraz Gorzkich Żali. Droga Krzyżowa to nabożeństwo mające na celu upamiętnienie, adorację i symboliczne odtworzenie drogi, jaką Jezus pokonał z krzyżem na ramionach. Polega ono na medytacji nad 14 Stacjami Drogi Krzyżowej. Wymaga się do tego 14 krzyży, przy których postawione mogą być obrazy opisujące daną stację. Po odczytaniu kolejnych Stacji, do odpowiedniego krzyża podchodzi krucyferariusz w towarzystwie ceroferariuszy. Następuje wezwanie Kłaniamy Ci się, Panie Jezu Chryste, i błogosławimy Tobie; po którym uklęka się i odpowiada: Żeś przez Krzyż i Mękę swoją odkupił świat. Następnie w rozważaniu medytuje się daną stację Drogi Krzyżowej.
Gorzkie Żale to nabożeństwo charakterystyczne dla Polski. Odprawiane jest najczęściej przed Najświętszym Sakramentem. Nabożeństwo dzieli się na trzy części, w każdej jest wspominana inna część Męki Pańskiej. Tematy owych części najlepiej opisują Intencje, czytane na początku Gorzkich Żali:
⦁    W pierwszej części będziemy rozważali, co Pan Jezus wycierpiał od modlitwy w Ogrojcu, aż do niesłusznego przed sądem oskarżenia.
⦁    W drugiej części rozmyślania Męki Pańskiej będziemy rozważali, co Pan Jezus wycierpiał od niesłusznego przed sądem oskarżenia aż do okrutnego cierniem ukoronowania.
⦁    W tej ostatniej części będziemy rozważali, co Pan Jezus cierpiał od chwili ukoronowania aż do ciężkiego skonania na krzyżu.

Nabożeństwo Gorzkich Żali zawsze ma tę samą strukturę. Rozpoczyna się wystawieniem Najświęszego Sakramentu, po którym następuje odśpiewanie Pobudki, która jest taka sama w każdej części. Odczytuje się w następnej kolejności Intencję, która wprowadza w temat danej części, jej śpiewów oraz podkreśla w jakiej intencji są one śpiewane. Następnie wykonuje się zmienne w zależności od części Gorzkich Żali śpiewy: Hymn, Lament duszy nad cierpiacym Jezusem, Rozmowa duszy z Matką Bolesną, Któryś za nas cierpiał rany. Na koniec często pojawia się kazanie pasyjne, a wszystko wieńczy błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.

W okresie Wielkiego Postu następują też znaczne zmiany w liturgii tego okresu. Nie śpiewa się wtedy na Mszy św. hymnu Chwała na wysokości, uroczysta aklamacja Alleluja zastąpiona jest aklamacją Chwała Tobie, Królu wieków lub Chwała Tobie, Słowo Boże. Kolorem liturgicznym tego okresu jest fiolet. Zabronione jest także w tym czasie zdobienie świątyń kwiatami. Organy mają w Wielkim Poście służyć jedynie do podtrzymywania śpiewu, a także rzadko odzywają się dzwony. Wyjątkiem od tych zmian, jest IV niedziela Wielkiego Postu, zwana niedzielą Laetare czyli z łacińskiego Wesel się. W tę niedzielę kapłan przywdziewa ornat koloru różowego. W V niedzielę Wielkiego Postu wszystkie krzyże w światyni przysłania się fioletowym lub czarnym materiałem. Pozostają one zasłonięte do Adoracji Krzyża w Wielki Piątek.
Zmieniają się przepisy dotyczące wspomnień dowolnych i obowiązkowych. Obchodzi się je jako tzw. wspomnienia dodatkowe. Oznacza to że w Mszy św. można odmówić kolektę z przypadającego w danym dniu wspomnienia. Środa Popielcowa i niedziele Wielkiego Postu mają pierwszeństwo nawet przed uroczystościami. Jednak dni powszednie Wielkiego Postu maja pierwszeństwo jedynie przed wspomnieniami. Dlatego w przypadające w Wielkim Poście uroczystości (o ile nie wypadają one w niedziele Wielkiego Postu) św. Józefa i Zwiastowania Pańskiego śpiewa się hymn Chwała na wysokości.

 

Źródło: brewiarz.pl

Mikołaj urodził się w Patras w Grecji ok. 270 r. Był jedynym dzieckiem zamożnych rodziców, uproszonym ich gorącymi modłami. Od młodości wyróżniał się nie tylko pobożnością, ale także wrażliwością na niedolę bliźnich. Po śmierci rodziców swoim znacznym majątkiem chętnie dzielił się z potrzebującymi. Miał ułatwić zamążpójście trzem córkom zubożałego szlachcica, podrzucając im skrycie pieniądze. O tym wydarzeniu wspomina Dante w "Boskiej komedii". Wybrany na biskupa miasta Miry (obecnie Demre w południowej Turcji), podbił sobie serca wiernych nie tylko gorliwością pasterską, ale także troskliwością o ich potrzeby materialne. Cuda, które czynił, przysparzały mu jeszcze większej chwały. Kiedy cesarz Konstantyn I Wielki skazał trzech młodzieńców z Miry na karę śmierci za jakieś wykroczenie, nieproporcjonalne do aż tak surowego wyroku, św. Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, by uprosić dla swoich wiernych ułaskawienie.
Kiedy indziej miał swoją modlitwą uratować rybaków od niechybnego utonięcia w czasie gwałtownej burzy. Dlatego odbiera cześć również jako patron marynarzy i rybaków. W czasie zarazy, jaka nawiedziła jego strony, usługiwał zarażonym z narażeniem własnego życia. Podanie głosi, że wskrzesił trzech ludzi, zamordowanych w złości przez hotelarza za to, że nie mogli mu zapłacić należności. Św. Grzegorz I Wielki w żywocie Mikołaja podaje, że w czasie prześladowania, jakie wybuchło za cesarzy Dioklecjana i Maksymiana (pocz. wieku IV), Święty został uwięziony. Uwolnił go dopiero edykt mediolański w roku 313. Biskup Mikołaj uczestniczył także w pierwszym soborze powszechnym w Nicei (325), na którym potępione zostały przez biskupów błędy Ariusza (kwestionującego równość i jedność Osób Trójcy Świętej).
Po długich latach błogosławionych rządów Mikołaj odszedł po nagrodę do Pana 6 grudnia (stało się to między rokiem 345 a 352). Jego ciało zostało pochowane ze czcią w Mirze, gdzie przetrwało do roku 1087. Dnia 9 maja 1087 roku zostało przewiezione do włoskiego miasta Bari. 29 września 1089 roku uroczyście poświęcił jego grobowiec w bazylice wystawionej ku jego czci papież bł. Urban II.

Grekokatolicy i prawosławni dzień św. Mikołaja obchodzą 19 grudnia. Święty Mikołaj jest jednym z ważniejszych świętych chrześcijan wschodnich. Jego podobizna zajmuje ważne miejsce w każdym ikonostasie. Znajduje się wśród głównych ikon. W Kościele wschodnim szczególną uwagę zwraca się na dobroć świętego, o czym świadczą liczne pieśni, w których gości biskup Miry.
Na Wschodzie jego kult rozpowszechnił się od VI stulecia, na Zachodzie - od przeniesienia (1087 r.) jego relikwii do Bari.

Postać Świętego, mimo braku wiadomości o jego życiu, jest jedną z najbardziej barwnych w hagiografii. Jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu; bednarzy, cukierników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, marynarzy, młynarzy, notariuszy, panien, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, więźniów, żeglarzy.

W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa rytu łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m. in.: anioł, anioł z mitrą, chleb, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, trzy jabłka, trzy złote kule na księdze lub w dłoni (posag, jaki według legendy podarował biednym pannom), pastorał, księga, kotwica, sakiewka z pieniędzmi, trzy sakiewki, okręt, worek prezentów.

Miłosierny Boże, wołamy o Twoją łaskę.
Za wstawiennictwem św. Mikołaja, biskupa,
czuwaj nad nami wśród
wszelkich niebezpieczeństw,
abyśmy mogli bez przeszkód
kroczyć drogą wiodącą do zbawienia.
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Ostatnia niedziela października to w Liturgii Kościoła Uroczystość Rocznicy Poświęcenia Własnego Kościoła. Świętujemy dziś jeden z dwóch najważniejszych dni dla każdej świątyni.

kosciol 2

W ciagu roku, każda świątynia obchodzi dwa najważniejsze dla wspólnoty dni - dzień jej patrona oraz rocznicę jej poświęcenia. Pierwszy, zwany uroczystością odpustową można porównać do ludzkich imienin. W dzień patrona danego kościoła można uzykać odpust zupełny, co bardzo podnosi rangę owej uroczystości. Mimo, że dni patronów często wypadają w dni tygodnia, uroczystość jest zazwyczaj przenoszona na najbliższą niedzielę. Umożliwia to wiernym liczne uczestniczenie w święcie miejscowej wspólnoty.

Dzień poświęcenia kościoła można porównać do przyjęcia przez człowieka sakramentu chrztu świętego. Gdy człowiek zostaje ochrzczony, staje się niejako świątynią Boga. Również budynek kościoła, poprzez poświęcenie i namaszczenie staje się świątynią, której nie można wykorzystać do świeckich celów. 

Dzisiejszą uroczystość obchodzą jednak tylko te świątynie, których dokładnej daty poświęcenia nie można ustalić. Dawniej nazywano tę uroczystość kiermaszem. Wiąże się to ze średniowieczną uroczystością wiejską, organizowaną właśnie w dzień poświęcenia świątyni lub w dniu jej patrona.

Parafialna świątynia jest bardzo ważna dla wiernych. Jest ona miejscem, gdzie można spotkać Boga, gdzie od dziecka się do Niego przychodzi. Świątynia, przypomina nam też o stałej obecności Boga w naszym życiu. Budynek, do którego przychodzimy na spotkaniem z Bogiem nazywamy kościołem. Tym samym słowem określamy również wszystkich wierzących w Chrystusa. Przez chrzest zostaliśmy oddani Zbawicielowi. Tak samo budynek kościoła stał się miejscem, w którym zamieszkał Chrystus. Miejscem, w którym otrzymujemy pokarm na życie wieczne, dostępujemy miłosierdzia i karmimy się Słowem Bożym. Jak mówą obrzędy rozpoczęcia budowy kościoła, kościół jest widomym znakiem żywego Kościoła, czyli budowli Bożej, którą oni sami stanowią.

Wyróżniamy dwie formy oddania budowli do celów kultu Bożego: pobłogosławienie i poświęcenie. Pobłogosławienia kościoła udziela się wtedy, gdy wiadome jest, że dana budowla nie będzie przeznaczona do kultu Bożego na stałe (np. zostanie rozebrana po wybudowaniu nowej świątyni, lub została zbudowana z nietrwałych materiałów). 

Poświęcenie, dawniej zwane było konsekracją, jednak dziś terminn ten odnosi się tylko do osób, które oddały swoje życie Bogu. Poświęcenie jest jedną z najbardziej uroczystch form liturgicznych. Przewodniczy jej biskup, który otrzymuje klucze do kościoła. Po otworzeniu drzwi, wchodzi do świątyni jako pierwszy, wprowadzając za sobą wiernych. Podczas uroczystej Mszy św. biskup kropi wodą święconą ołtarz i ściany światyni, a także namaszcze je. ściany biskup namaszcza w czterech lub dwunastu miejsach - tzw. zacheuszkach. W ołtarzu składa się relikwie jakiegoś Męczennika lub innego Świętego. W trakcie obrzędów poświęcenia kościoła następuje również okadzenie budowli oraz nakrycie ołtarza. Kadzidło spala się wpierw na ołtarzu, a poprzez okadzenie wnętrza światyni, budowla staje się miejscem modlitwy. Po nakryciu ołtarza, następuje jego oświetlenie, by następnie oświetlić kościół. Przypomina to, że Chrystus jest "Światłem na oświecenie pogan" , którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała rodzina ludzka.

Dzisiejsza uroczystość jest bardzo ważna dla całego Kościoła. Podkreśla ona rolę zarówno samej budowli, jak i naszą. Jesteśmy przecież ciągłymi budownicznymi Kościoła. Mimo, że nie wznosimy monumentalnych budowli własnymi rękoma, to przez swoją wiarę, postawę i zachowania, budujemy w świecie Kościół Chrystusowy. 

Sromowce Niżne to niewielka, turystyczna miejscowość. Większości kojarzy się głównie ze spływami przełomem Dunajca czy wspaniałym widokiem na Trzy Korony. Jednak 7 października można było zobaczyć tam coś piękniejszego niż jesienny, górski pejzaż. Można było zobaczyć tam rzeszę ludzi odmawiających różaniec. Wszystko za sprawą akcji „Różaniec do granic”.

Już dzisiaj na granicach Polski odbędzie się jedna z największych akcji modlitewnych ostatnich lat "Różaniec do granic". Uczestnicy będą prosic Matkę Bożą o pokój dla naszego kraju oraz całego świata.

rozaniec-do-granic






























"Różaniec do granic" jest odpowiedzią na wezwanie Matki Bożej fatimskiej, która nawoływała do odmawiania tej modlitwy. Jest to związane z setną rocznicą jej objawień oraz dzisiejszym wspomnieniem, gdzie czcimy Maryję jako Królową Różańca. W akcji swój udział zapowiedziało wiele tysięcy ludzi, w tym także znani polscy celebryci: Cezary Pazura, Przemysław Babiarz, Krzysztof Ziemiec oraz Wojciech Modest Amaro. 

Abp Stanisław Gądecki w rozmowie z radiem RMF FM tłumaczył, że modlitwa o pokój jest głównym celem przedsięwzięcia. Wyraził także zadowolenie oraz podziw wobec tak wielkiej skali tego wydarzenia. Dodał także: "Byłoby to na pewno spotkanie po Światowych Dniach Młodzieży drugie pod względem wielkości, a na dodatek także w Europie największe spotkanie modlitewne". 

Uczestnicy akcji najpierw udadzą się do jednego z 320 kościołów stacyjnych, gdzie wysłuchają konferencji, wezmą udział we mszy świętej oraz adoracji Najświętszego Sakramentu. Następnie udadzą się do wyznaczonych stref modlitewnych gdzie będą wspólnie odmawiac różaniec. 

Według zapowiedzi, do akcji mają włączyc się również taternicy, któzy będą modlic się na Giewoncie oraz najwyższym szczycie Polski - Rysach. Swój udział zapowiedziały również porty lotnicze, w tym m.in. z Warszawy, Gdańska, Poznania, Katowic, Wrocławia i Łodzi. Duchową łącznośc z uczestnikami zapowiedzieli także żołnierze stacjonujący w Afganistanie. Świadczy to o ogromnym zasięgu tej inicjatywy, która już sama w sobie jest oddaniem naszego kraju pod opiekę Matce Bożej.

źródło: niezalezna.pl
AO   

micha rafa gabrielPrzeżywamy dziś święto świętych Archaniołów: Michała, Rafała i Gabriela. Do ostatniej reformy kalendarza liturgicznego (która miała miejsce w 1969 roku), każdy z Archaniołów miał oddzielny dzień, w którym wspominano go w liturgii. I tak: św. Michał Archanioł wspominany był 29 września, św. Rafał - 24 października, a św. Gabriel - 24 marca. Obecnie wszyscy trzej czczeni są wspólnie.

sad ostatecznySkupmy się w pierwszej kolejności na św. Michale. Imię Michał z hebrajskiego znaczy "Któż jak Bóg". W tradycji chrześcijańskiej jest on pierwszym i najważniejszym spośród aniołów, obdarzonym przez Boga szczególnym zaufaniem. Jego kult jest w chrześcijaństwie bardzo dawny i żywy. Sięga on drugiego wieku. Z tego powodu, św. Michał Archanioł patronuje wielu kościołom na całym świecie. Również w diecezji tarnowskiej nie brakuje kościołów pod jego wezwaniem. Papież Leon XIII ustanowił specjalną modlitwę, którą kapłani odmawiali z ludem po Mszy Świętej, aby św. Michał opiekował się Kościołem.

 

 

 

michal mszalikMszał niedzielny i świąteczny, 1937Pewnie zastanawiasz się, drogi czytelniku, jaki jest powód nadania takiego a nie innego tytułu temu artykułowi. Przeglądając mszały i mszaliki pochodzące z lat 20. i 30. XX wieku, można natknąć się na ciekawą informację, iż w diecezji tarnowskiej święto świętego Michała Archanioła obchodzone jest jako święto I klasy z oktawą do 6 października. Dlaczego? Oktawa sugerowałaby, iż jest ważnym świętym dla naszej diecezji. Św. Michał Archanioł nie figuruje jednak aktualnie w spisie patronów diecezji. W jednym z brewiarzy można odczytać zapis po łacinie: "Dedykacja św. Michała Archanioła, patrona pierwszorzędnego metropolii lwowskiej i patrona katedry łomżyńskiej". Aby wszystko wyjaśnić, trzeba nam zajrzeć również do schematyzmu, a ten z 1922 roku podaje, że diecezja tarnowska należy do metropolii lwowskiej. Ważny jest rówież fakt, iż w 1925 roku powstaje metropolia krakowska i nasza diecezja zostaje przeniesiona właśnie do niej. Nie mniej jednak, trochę wcześniej zostało utworzone Proprium Poloniæ - zbiór formularzy mszalnych dla Polski, zatwierdzony przez Stolicę Apostolską, a ten uhonorował Księcia Zastępów Anielskich oktawą I klasy. Koniec końców, zostaliśmy przeniesieni do metropolii krakowskiej, ale mimo to nadal obchodziliśmy święto patronalne metropolii lwowskiej.michal mszalik 2Brewiarz, 1938

Św. Michał Archanioł przedstawiany jest w tunice i paliuszu, w szacie władcy, jako wojownik w zbroi. Jego skrzydła są najczęściej białe, a jego atrybutami są globus, krzyż, laska, lanca i miecz. Michał występuje też na obrazach Sądu Ostatecznego, gdzie ma zajmować się ważeniem ludzkich dusz. 

Św. Gabriel w tradycji chrześcijańskiej przedstawiany jest jako ten, który niesie Dobrą Nowinę. W Starym Testamencie ukazuje się Danielowi, w Nowym Testamencie zapowiada Zachariaszowi narodzenie Jana Chrzciciela i zwiastuje także Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego. Był aniołem Świętej Rodziny, przychodził w snach do Józefa, miał pocieszać Jezusa w Ogrójcu, oraz zwaistować zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Jezusa. Do wspominanej reformy kalendarza liturgicznego czczono św. Gabriela 24 marca - czyli w przeddzień uroczystości Zwiastowania. Pius XII ogłosił św. Gabriela patronem telegrafu, telefonu, radia i telewizji. W ikonografii występuje często jako młodzieniec, ze skrzydłami, odziany w tunikę i paliusz lub w szatach liturgicznych. Za atrybut służy mu berło lilia lub gałązka palmy lub oliwki.

O św. Rafale możemy przeczytać w Księdze Tobiasza, iż jest jednym z "siedmiu aniołów stojących w pogotowiu i wchodzących przed majestat Pański". Występuje w tej księdze pod postacią człowieka, towarzyszy i opiekuje się Tobiaszem w drodze z Niniwy do Rega, ratując go z wielu niebezpiecznych przygód. Po hebrajsku, Rafael oznacza "Bóg uleczył". Od VII wieku jest głównym patronem maista Kordoba w Hiszpanii. Św. Rafał Archanioł ukazuje dobroć Opatrzności Bożej, niektórzy dopatrują się w nim prawzoru Anioła Stróża. Jest czczony jako patron aptekarzy, chorych, lekarzy, pielgrzymów, wędrowców. W ikonografii przedstawiany jest jako młodzieniec bez zarostu, w tunice i chalmidzie - typowym stroju anioła, a jego atrybuty to krzyż, laska pielgrzyma, czasem ryba i naczynie.

Według Ojców Kościoła, którzy podzielili zastępy anielskie na chóry, archaniołowie znajdują się w jednym z trzech najniższych chórów anielskich, opiekującym się światem oraz ludźmi i zajmują się sprawami społecznie ważnymi.

 źródła: brewiarz.pl, parafiahajdrowo.blogspot.com, wikimedia.org, zbiory ceremoniarzy diecezji tarnowskiej

ACh

W ubiegły weekend w Limanowej odbyło się kolejne diecezjalne spotkanie młodzieży SYNAJ, będące zarówno kontynuacją polskich ŚDM, jak i przygotowaniem do następnych, które zorganizuje Panama. 

synaj limanowa10Pierwsza część miała miejsce w parku miejskim, gdzie młodzież prowadzona przez scholę uwielbiała Boga, śpiewając i bawiąc się, mimo iż pogoda nie była zbyt sprzyjająca. Swoją konferencję wygłosił także znany rekolekcjonista o. Remigiusz Recław, dyrektor Ośrodka Odnowy w Duchu Świętym z Łodzi. 

Kolejnym punktem programu była msza święta pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego Andrzeja Jeża. Zachęcał on w swojej homilii, by młodzi ludzie podejmowali dzieła ewangelizacyjne, szczególnie w swoim otoczeniu, wśród bliskich i znajomych. Spotkanie zwieńczyła wspólna adoracja i Apel jasnogórski.

  

Galerie zdjęć z tego wydarzenia są dostępne na facebookowych profilach:

https://www.facebook.com/SDMLimanowa/
https://www.facebook.com/Tarnow2016/

AO

o pio

W liturgii dzisiejszego dnia wspominamy św. o. Pio z Pietrelciny, prezbitera i kapucyna (OFMCap), stygmatyka oraz jednego z najpopularniejszych świętych ostatnich lat.

Urodził się w 1887 r, w Pietrelcinie, gdzie mieścił się jego dom rodzinny. Był bardzo religijnym dzieckiem, gdyż już od wczesnych lat, oddawał się praktykom pokutnym oraz spędzał długie godziny na modlitwie i pracy. Doświadczał wizji Jezusa, Maryi oraz własnego Anioła Stróża., tkwiąc w przekonaniu, że jego rówieśnicy doświadczają podobnych widzeń. 

W 1910 r. Francesco Forgione przyjął święcenia prezbiteratu. Po 6 latach został skierowany do klasztoru w San Giovanni Rotondo, gdzie pozostał jużdo końca życia pełniąc posługę nauczyciela oraz przewodnika duchowego.

W 1918 r. św. o. Pio otrzymuje stygmaty, które pozostały na jego ciele przez 50 lat. Doświadczał także psychicznych i fizycznych ataków szatana, który ukazywał mu się często w nocy.

Zmarł 23 września 1968 r., a jego pogrzeb zgromadził blisko 100 tys. osób. Beatyfikacji oraz kanonizacji św. Pio z Pietrelciny dokonał Jan Paweł II.

źródło: wikipedia.pl
AO

 

canthius suchedniDzisiaj, w piątek oraz w sobotę (tj. 20, 22 i 23 dnia miesiąca) wypadają Suche Dni Jesienne. Kościół ustanowił je jako środki ku naszemu doskonaleniu się w cnotach, abyśmy mogli łatwiej dostąpić żywota wiecznego. Tym, którzy chcieliby pogłębić swoją wiedzę na temat Suchych Dni, polecamy artykuł, który pojawił się kiedyś na naszej stronie, a można go zobaczyć tutaj.

Jako ciekawostkę odnośnie Suchych Dni Września warto podać fakt, iż od początku ich obchodzenia, aż do roku 1961, czyli przez blisko 900 lat, obowiązywała ustanowiona przez papieża, św.  Grzegorza VII zasada, która mówiła o tym, że punktem odniesienia dla Suchych Dni Wrześniowych było Święto Podwyższenia Krzyża Świętego obchodzone 14 września. 1 stycznia 1961 roku wszedł w życie kodeks ogłoszony przez papieża, św. Jana XXIII, który postanawiał, że Suche Dni Września będą odbywać się w tygodniu po III niedzieli tego miesiąca. Zapis ten obowiązywał przez dekadę, bowiem po Soborze Watykańskim II sprawę obchodzenia Suchych Dni jak i wyznaczania ich daty pozostawiono ordynariuszom diecezji.

źródła: Kanonicy Regularni św. Jana Kantego, blog "Pod Mitrą"

ACh

Zielonogórsko-Gorzowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Paradyżu i Katolickie Stowarzyszenie uBIBLIJNIEni.pl organizują jubileuszową XXV Edycję Ogólnopolskiego Konkursu Biblijnego dla Ministrantów i Lektorów. Pismo Swiete

Konkurs adresowany jest do ministrantów i lektorów, którzy aktualnie należą do Liturgicznej Służby Ołtarza, a ich wiek nie przekracza 26 lat.

W tym roku uczestników konkursu obowiązuje materiał Księgi Rodzaju, wraz ze wstępem i przypisami. 

W konkursie można wziąć udział indywidualnie, w dwóch kategoriach:

  • szkoła podstawowa i gminazjum;
  • szkoła ponadgimnazjalna i starsi.

Można też uczestniczyć w konkursie jako drużyna licząca od 3 do 5 osób.

Eliminacje diecezjalne odbędą się 10 marca 2018 roku, a ogólnopolski finał będzie mieć miejsce w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu w dniach 18-19 maja 2018 roku. 

Główną nagrodą w konkursie jest pielgrzymka do Ziemii Świętej.

Więcej informacji oraz regulamin konkursu znajduje się w załączonych do artykułu plikach. 

Serdecznie zachęcamy do udziału w konkursie, a wszystkim już teraz życzymy powodzenia. 

 

Informacja_do_diecezji_o_konkursie_biblijnym.doc

Regulamin_Konkursu_Biblijnego_dla_Ministrantów_i_Lektorów.doc

sw wawrzyniecŚwięty Wawrzyniec to nieustraszony męczennik i bohater w obronie wiary. Według tradycji pochodził z Hiszpanii. Jako młodzieniec przybył do Rzymu, gdzie nienagannym życiem zjednał sobie szacunek i powszechne uznanie. W 257 roku, papież Sykstus II wyświęcił go na jednego z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego i powierzył mu dozór nad majątkiem kościelnym i nad ubogimi.

Również w 257 roku, panujący wtedy w Rzymie cesarz Walerian rozpoczął prześladowania chrześcijan, wydając dekret nakazujący zabić wszystkich biskupów, kapłanów i diakonów. Rok później, papież, św. Sykstus przed swą męczeńską śmiercią polecił Wawrzyńcowi rozdzielić zgormadzone pieniądze wśród biednych. Namiestnik rzymski, widząc, że św. Wawrzyniec zarządza majątkiem kościelnym, rozkazał wydać mu wszystkie skarby Kościoła. Święty diakon obiecał mu je pokazać, poprosił jednak o kilka dni na ich zgromadzenie. Gdy czas minął, św. Wawrzyniec pokazał namiestnikowi wszystkie „skarby Kościoła”, lecz nie było to ani złoto, ani srebro. Była to jednak cała biedota Rzymu. Święty miał przy tym powiedzieć: „Oto nasze skarby, nasze perły i drogie kamienie”. Tym czynem, Wawrzyniec zaciągnął na siebie wyrok śmierci. Kazano poddać go wyjątkowym torturom. Wawrzyńca rozciągnięto na żelaznych rusztach i przypiekano w ogniu. Tradycja podaje, że diakon zdobył się jeszcze na słowa: „Widzisz, że ciało moje jest przypieczone, odwróć je teraz na drugą stronę!”.

Dramatyczna śmierć, jaką poniósł święty którego dziś czcimy, rozbudziły w Kościele rzymskim niezwykły kult Wawrzyńca. Uznawany jest za jednego z największych męczenników Rzymu. Cesarz Konstantyn Wielki nad grobem świętego wystawił w 330 roku bazylikę. Imię św. Wawrzyńca włączono do Kanonu Mszy Świętej, Pierwszej Modlitwy Eucharystycznej. Pojawia się ono również w litanii do Wszystkich Świętych.

Święty Wawrzyniec jest czczony jako patron ubogich, piekarzy, bibliotekarzy i kucharzy. Święto obchodzone 10 sierpnia jest również świętem diakonatu. Św. Wawrzyniec przedstawiany jest w dalmatyce. Najczęściej trzyma kratę na której był męczony oraz palmę, która jest symbolem męczeństwa. Może też występować z Ewangelią i krzyżem, a także z torebką, w której trzymał pieniądze rozdawane ubogim.

Źródła: brewiarz.org, dziennikparafialny.pl

ACh

chrystus przemieniony6 sierpnia obchodzimy w Kościele święto Przemienienia Pańskiego. Przeżywamy je na pamiątkę wydarzenia, opisaniego przez trzech z Ewangelistów: Mateusza, Marka i Łukasza. Kilka dni po zapowiedzeniu Swej Męki i Zmartwychwstania, Chrystus zabrał ze sobą na górę Piotra, Jakuba i Jana. Tam dokonao się przemienienie – Pan Jezus modlił się, Jego twarz stała się promieniejąca, a odzienie lśniąco białe. Wtedy uczniom ukazali się Mojżesz i Eliasz, a Jezus rozmawiał z nimi. Święty Piotr zaproponował rozłożenie dla nich trzech namiotów, a z obłoków rozszedł się głos Boga Ojca: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”. Słysząc to, uczniowie ze strachem padli na twarze, po czym Chrystus rzekł do nich: „Nie lękajcie się.”

Ewangelie wspominają o wysokiej górze, na której przemienienie miało miejsce, żadna relacja nie wspomina jednak o nazwie tej góry. W tradycji chrześcijańskiej zachowało się, iż góra ta to Tabor, ponieważ była ona wspominana w Starym Testamencie. Wymieniał ją prorok Samuel, mówili o niej także Jeremiasz, Ozeasz oraz autorzy Księgi Psalmów.

W czasie przemienienia, Chrystus okazał się tym, kim jest w swojej naturze i istocie – Synem Bożym. Przemienienie pozwoliło Apostołom zrozumieć, jak mizerne i niepełne są ich wyobrażenia o Bogu. Jezus przemienił się na oczach uczniów, aby w dniach próby ich wiara nie zachwiała się, lecz umocniona tym wydarzeniem, mogła oprzeć się przeciwnościom.

Dla naszej diecezji, Przemienienie Pańskie to wielkie święto wiary. Kult Chrystusa Przemienionego to nieodłączna część wiary większości diecezjan. Szczególnym miejscem kultu jest Bazylika Mniejsza św. Małgorzaty w Nowym Sączu, w której od wielu stuleci znajduje się obraz Chrystusa Przemienionego, słynący licznymi łaskami. O kulcie wizerunku Chrystusa świadczą liczne wota i historyczne wzmianki o potęgującym się ruchu pielgrzymkowym.

Dzisiejszy dzień to dobra okazja, aby na nowo odkrywać oblicze naszego Pana, Jezusa Chrystusa i tak jak Apostołowie utwierdzić się w tym, że jest prawdziwie Synem Bożym.

źródła: brewiarz.pl, pch24.pl, bazylika.org.pl

ACh